Archief van
Categorie: Braquanties

Verslagen van de jaarlijks terugkerende Braquanties.

Decadent met geen rooie cent

Decadent met geen rooie cent

Daags na carnaval toog het collectief met een slaaptekort, uitgedroogde lichamen en kapotgeslagen levers richting Schiphol voor de jaarlijkse sabbatical. Waar ook een aardige deuk in was geslagen, naast het vertrouwen in het feit dat Jort de camera mee zou nemen, waren de spaarrekeningen en beurzen. Met de maandelijkse bijdragen van ome Duo die nog enkele weken op zich zou laten wachten leefde menig dubieuze debiteur met een paar cent op zijn bankrekening.

Na de overduidelijke aankondiging  appje een dag van tevoren over wanneer men precies zou vertrekken konden de slippertjes, zwembroeken en polo’s worden ingepakt voor een paar dagen in het zonovergoten Torremolinos, een badplaats even desolaat als het bed van Harmen voor het grootste deel van het jaar. Een villa met zwembad, bubbelbad, 5 badkamers en onduidelijke camera’s op iedere verdieping was gereserveerd voor de warmste Spaanse februaridagen in jaren. Op enkele kilometers van Malaga werd kort na geland te zijn de lokale Lidl geplunderd waar flessen Gin van 2 euro werden ingeslagen, en om de nieren een steuntje in de rug te geven deed men daar voor de vorm soms tonic bij. Dat het gemiddelde dispuut beter een pak maïzena kan inpakken om voor enige binding te zorgen onder de leden geldt natuurlijk niet voor de Heeren Leeden, die de algemene kennis wensten op te schroeven middels een marathon 30 seconds. Nadat men tot de conclusie kwam dat Duif niet alleen het kapsel van een lesbische vrouw heeft maar ook haar topografische kennis en Kwak bewees dat hij meer BN’ers kende dan hij studiepunten heeft gehaald de afgelopen jaren toog men uitgeput naar bed.

 

 

 

 

 

 

 

De ochtend die volgde wist men eindelijk dat pijn in de beurs het waard was geweest. Op het dakterras van de gehuurde villa werd de jacuzzi aangeslingerd en met een gebakken kippenembryo in de ene hand en de volgende gintonio werd genoten van de eerste zonnestralen die de dag zou brengen. De excessen van carnaval kwamen boven en er werd gecontempleerd over het over of een tweede klooi nou wel echt een pré was terwijl Meul zorgvuldig het dunne randje vel tussen zijn mat en kraag insmeerde met zonnebrand. Dat conjunctuur bestaat werd bewezen toen men zich van het dakterras naar de villa verplaatste naar de lage terrassen in Malaga, om wéderom te eindigen op een dakterras in deze historische stad om het nachtelijke Romeinse nalatenschap vanaf een skylounge gade te slaan. Baldinio toverde een smerig lachje op zijn gezicht toen het hem lukte het dispuut te overtuigen lokale clubs te bezoeken, de rest van de avond spreekt voor zich.

Het onderontwikkelde kaf werd van het intellectuele koren gescheiden toen men de volgende dag het boemeltje naar Malaga weer instapte om heuvels te beklimmen het oude fort te visiteren. Nadat Harmen zijn astma-pompje had uitgespeeld werd genoten van een kop koffie met het uitzicht op een strak blauwe zee. Men toog de stad in om kerken te bekijken en zich te verdiepen in het intellectuele broertje van George Braque, te weten Picasso, en zijn kubistische kunst te bekijken.

De langverwachte Spaanse BEA kon helaas geen doorgang krijgen doordat men over het hoofd zag dat Google niet altijd de waarheid in pacht heeft en de 24-uurs economie van Spanje helaas nog geen realiteit is. De supermarkten zijn immers dicht op zondag en het collectief moest zijn heil daarom zoeken bij De Burgerking  een ander gelijkwaardig etablissement. Desondanks waren de levers nog niet voldoende schade aangegaan en werd besloten de historische binnenstad van Malaga nog een keer tot in haar fundamenten te laten beven in de nacht die volgde.

De volgende dag keerde Dispuut Braque richting het vliegveld na ook de laatste paar centen van de rekening te hebben gesnoept. Een prachtige ervaring rijker en bijna een noviet armer keerde de Heeren ’s avonds moe terug op Schiphol.

Je weet wel, die stad waarvan iedereen dénkt dat het de hoofdstad is van Nederland maar het toch niet is!”

Griekse tragedie

Griekse tragedie

Men zal bij een dispuutsvakantie gauw denken aan secundaire oorden gekozen op basis van prijs. Dat het dispuut Braque het daarentegen weer lukt om een onderscheid te maken blijkt uit het feit dat het collectief, daags na carnaval, afreisde naar het oude Athene. Een uitgebreide geschiedenis, waardering voor tradities en een overvloed aan historische relikwieën waren daar eeuwen lang de norm en het viel dan ook op de schouders van het collectief deze stad weer even te doen herinneren aan haar gloriedagen. Met dit bezoek van welbespraakte mannen aan de bakermat voor de hedendaagse democratie liet het collectief vier dagen zien dat glorie en welvaart in Griekenland weliswaar goeddeels is vervlogen, maar niet overal is verdwenen.

Onder leiding van een collectie uberdrivers  d’n Tuub werd het zwart-witte geheel door een Athene geleid dat doorspekt was met door tripadvisor bij toeval gevonden pittoreske dineeretablissementen en barretjes bij archeologische opgravingen. Al op de eerste avond stonden alle Marlboro dames (de Griekse variant van Red-Bull meisjes)  dansend op tafel voor de dinerende Heeren. Onder het genot van een maaltijd waarvan vegahippie Kauf slechts twee happen van kon eten openbaarde voor het eerst tijdens dit uitstapje het alterego Bacchus zich aan de club dat verscholen zat in het godenlichaam van Odde. Dat deze geest later nog vele malen zou ontsnappen na het consumeren van donkerrood druivenvocht moge vanzelfsprekend zijn, de gelijkenis tussen deze Goddelijkheid en de Vakantie-nestor spreekt daarentegen nog steeds tot te verbeelding van velen. Met hoofden rood van de wijn zon dook het dispuut nog een kroeg in om handjes te schudden met de locals en verdiende quaestor Luuk zonder Pas zijn bijnaam. Disuutsproleet Zaag had zijn huur een maand lang niet betaald om enkele centen te kunnen uitgeven tijdens het uitstapje van het jaar maar zag deze droom in een prostitué haar nek in ijdele rook opgaan nadat hij per abuis een fles champagne had besteld met de waarde van een jaar ledencontributie.

De volgende dag konden de korte broekjes aan, haartjes naar achter en zonnebrillen op; de Akropolis zou worden bestormt. Een uiterst onsamenhangend gewauwel van een gids die nog minder zinnigs wist te vertellen als Duif op een goede avond zorgde voor geruis op de achtergrond terwijl men zich verwonderde over de tempel die de doorgang naar de Olympus zou zijn geweest. Sfeerspons Maxim daarentegen zag zijn kans schoon om zich af te zonderen en met zijn hoofd tussen zijn benen de marmerwerken van dichterbij te inspecteren en toen men er daarna voor koos om nogmaals de lokale druivensappen onder de loep te nemen heeft niemand hem 24 uur meer gezien. Een avond vol hoogstaand vertier daarentegen stond voor de rest op het programma, een eredivisie waardige match tussen de Griekse grootheid Panathinaikos en Veria stond op het program in een stadion dat bekend stond om zijn trots, euforische uitingen en rellen. Een 5-0 voor de Atheense ploeg daarentegen riep weinig verontwaardiging op aan beide zijden en de beloofde knokpartijen bleven uit, wat voor sommigen aanleiding was deze in de stad te zoeken, waar anderen huiswaarts keerden.

Dag 3 betekende wederom een uitgebreid ontbijt in de stad gevolgd door het bezoek van enkele musea. Zuipen kan men immers overal en als je niet gebruik maakt van de mogelijkheden je horizon te verbreden in vreemde oorden kan je maar net zo goed een blik opentrekken op de bank, knor. Gevoed met wijsheden en nieuwe inzichten na een bezoek aan het oud Olympisch stadion dineerde men na enkele speciaal biertjes opnieuw in een uiterst Helleens restaurant. Na het snuiven van wodka nuttigen van enkele alcoholische consumpties werd wederom een club opgezocht waar Kwakkernoot, scheel van de drank, kennismaakte met het Griekse schoon, later gevold door oud geld Molenaar. Toen het dispuut de bewakers Kwak enkele uren later volgde naar huis volgde een verdwaaldheid, geswitch tussen taxi’s en een ellenlange terugtocht waarmee vergeleken de Odyssee een ritje naar de lokale super was.

Mocht men zich nog afvragen hoe de Nijver in zijn huidige staat terecht is gekomen kon het antwoord worden gevonden in de manier waarop Ziggoe van de Pol  zijn kamer in enkele dagen een griekse Augisstal heeft kunnen maken, die kundig uitgemest werd door onze aspirant-leden. Nog enkele musea werden aangedaan en de straten van Athene werden bewandeld voor men naar de haven toog om daar een nieuwe lichting klooien te inaugureren hippe fotootjes te maken, alvorens weer naar de luchthaven te trekken en de stad vaarwel te wensen. Neijmeijer besloot zijn slag te slaan en met het weekend in aantocht het item dat hij daar ten zeerste miste afgelopen jaar voor een uiterst ruim bedrag in te slaan. Kaufmann beoogde in het vliegtuig nog zijn leerachterstand goed te maken door het spelen van 30-seconds en voor men het wist wat het vliegtuig alweer veilig geland en het collectief terug in Nederland

“Bacchus”

POEDER, LUL

POEDER, LUL

Braquers tien dagen met Platonen op wintersport lijkt een ideale combinatie om weer een paar keer ‘jullie zijn toch best aardig’ te horen, vele momenten van onderlinge verbazing en voor leuke gangborrels. Een sterke delegatie werd samengesteld met drie zeer ervaren leden om te waken over de mooie sneeuwbergen van Risoul en daarnaast ging Jochempie mee om te klunen snowboarden.

En daar stonden we dan bij d’n stalling. Dort had ditmaal een bus inclusief aanhanger voor ons neergezet. Bovendien had hij de VIP-plaatsen speciaal voor ons vrijgehouden. En dan was er ook nog Mel Gibson bingo! De vreugde was al direct aanwezig, maar het feest kon pas echt losbarsten na het omzagen van enkele bossen en bij de aanblik van de eerste sneeuw de volgende ochtend. De vertrouwde Tilburgse bibliotheek was inmiddels ingeruild om te genieten van mooie pistes, 76 pain du stocks baguettes, hitjes van Aad, spellekes, zonnetje, haantje en natuurlijk après-ski. Waar de gemiddelde lezer alleen benieuwd is naar de nachtelijke escapades van Lil Kleine djekke djerrit, beginnen we eerst met datgeen waar we zelf toch voor gekomen waren: het hele gebied zo snel mogelijk afwerken.

P1030804_thumb_thumb          P1040023_thumb_thumb

Doordat het voltallige Braque race skiteam was uitgerukt voor een weekje poederhappen, en was uitgerust met een tomtom op snowboard en hyperactieve soundbox konden er in zeven dagen tijd flink wat kilometers afgelegd worden door de Zuid-Franse Alpen. Onder anführung van “Bomber Aad” kon om stipt negen uur kwart over negen kon de eerste skilift opgezocht worden en begonnen worden met afstrepen. Al snel werden we wegwijs en gingen we van; “Dus we gaan omhoog, en dan maar naar beneden?” naar “We moeten daar achterlangs doorsteken en er dan één overslaan zodat we onderaan overdwars kunnen. Ja, bij die tunnel ja.” Binnen no-time was dan ook de eerste gouden plak binnen, werd volgens de meegereisde multimedia systemen de tachtig aangetikt, werden de mooiste pistes bezocht en maakte men kennis met de Franse sleeplift.

Het was dan ook niet gek dat verschillende Platonen wilden proeven aan deze wintersportbeleving. Nadat op dag 1 elke aanwezige berg reeds afgevinkt werd, kon er echt vakantie gevierd worden.  Zo was er bijvoorbeeld de mogelijkheid een ravijn in te duiken verder dan de gebaande paden te kijken, een exclusieve snowboard en skiworkshop aan AA(d) te geven, te loungen in het bos, het winterkwartet tot een winterkwintet om te dopen, en in een dag van Wijchen naar Tilburg te skiën. Het skiteam werd uitgebreid met een Furiaeetje, die het wel zag zitten om zichzelf van wat bergen af te werpen. Daaromtrent werd dan ook gefantaseerd. Helaas werden de intenties van het skiteam dan ook lichtelijk mis geïnterpreteerd, maar werden er ook door haar gelukkig ouderwets kilometers gevreten om bij de recordreeks aanwezig te kunnen zijn.

P1030744_thumb_thumb         P1040180_thumb_thumb

Hoe dan ook, een week skiën staat vanzelfsprekend niet alleen in het teken van skiën. Dagelijks vanaf een uurtje of vier begon het ellebogenwerk was er gratis bier! De rij mocht de pret niet drukken, want de Jedi Yeti opende haar deuren om dorstige Platonen en ander gespuis van drank te voorzien.
De pedaalemmer, goedkoper bier dan bij Plato, de escapades van Gerrit, de structuur op de kamer, de smetvrees en aanwezige schoonmaak, de couscous en peen jullienne met mosterd, ja wij zijn van de AVC, aan één kant verbranden, een Jochempie en de ‘is er nog van een zwarte piste af geneukt?’ maakten het feest compleet. Tot volgend jaar!

 

“Integreren kun je afleren.”

Lustrumreis

Lustrumreis

Een stuk proza op deze website begint vaak met de zin ‘Het Heldiale collectief verzamelde’. Ook voor dit stuk gaat dit weer op, ware het niet dat niet alleen het actieve kader zich meldde op Tilburg CS, maar dat ook een flinke delegatie LAB’ers zich bij het collectief voegde. De bestemming? Schiphol International Airport.
Vanaf het moment dat in maart jongstleden de bestemming van onze lustrumreis bekend werd gemaakt, stond 8 tot en met 11 oktober rood omcirkeld in ieders agenda. Met de teaser van dhr. Appelhof, de kiekjes van de reiscommissie en de zomerse temperaturen in het achterhoofd, stapte een delegatie van maar liefst 67 Braquers en LAB’ers in het vliegtuig richting Lissabon.

DSC06974 2          DSC06988 2

Dat de commissie haar zaakjes keurig op orde had, bleek al bij de ontvangst op het vliegveld. Twee Portugese schone, compleet met groot spandoek, stonden het collectief op te wachten. Vanzelfsprekend was er niet gekozen voor een aftands hostel, maar schappelijk viersterrenhotel. Hier hield echter het werk van de commissie niet op, ’s avonds kon het gezelschap genieten van een fenomenaal diner. Een aantal dronken amusante speeches later begaf men zich naar het uitgaansgebied. Dat men in Lissabon niet bekend is met het Heldiale collectief werd al snel duidelijk getuige de groeiende groep security straatverkopers die even polshoogte kwamen nemen.

DSC07046 2          DSC07060 2

Lissabon bleek een stad waar jong en oud Braque en LAB zich prima kunnen vermaken. Goed eten en halve liters bier vormden de basis van vele avonden. Voor menig lid van LAB ging het gezegde ‘als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel’ meer dan op, getuige het feit dat men om 5:00 uur zich nog steeds in het nachtleven bevond.

DSC07250 2          DSC07082 2

Toch moest ook nog de toerist worden uitgehangen. Op zaterdag stond er een heuse tour op het programma. Uiteraard werden hierbij alle lokale kroegen hotspots niet vergeten en zodoende werd de kater van de voorgaande avond snel weggezopen vergeten. Dit alles was echter niets vergeleken met hetgeen ons zondag werd voorgeschoteld. Bubba’s taxirit van €70 Een twee uur durende reis in iets te knusse bus bracht het gezelschap naar plaats van bestemming, waar een catamaran lag te wachten. Er kon een paar uur worden genoten van onbeperkt hapjes en drankjes, dolfijnen en de schommelingen van de boot. Het moge dan ook geen verrassing zijn dat men ’s avonds ietwat beneveld weer in het vliegtuig huiswaarts stapte.

DSC07687 2          DSC07555 2

Onze dank gaat nogmaals uit naar de reiscommissie wiens inspanningen deze reis een groot succes hebben gemaakt!

 

Obrigado!

Venetië van het noorden

Venetië van het noorden

Donderdag 19 februari. Ondanks dat het collectief nog niet helemaal was bijgekomen van de carnaval, stond de volgende activiteit alweer voor de deur. En wat voor eentje… de jaarlijkse Braquantie! 14 man sterk meldden zich iets na tienen op station Tilburg. Nadat Berlijn vorig jaar uitstekend was bevallen, werd er dit jaar wederom koers gezet richting onze oosterburen. Onder de hoede van reisleider dhr. de Wit en mister Braquantie dhr. van Oosterhout ging de reis ditmaal naar havenstad Hamburg. Na een slordige zeven uur treinen zonder enige spanning of opspelende aders werd Hamburg heelhuids bereikt.

Eenmaal aangekomen in het hostel en de bedjes geïnstalleerd te hebben, werd het tijd om op pad te gaan! Wat doet men wanneer men zich in Duitsland begeeft? Juist ja,  men bezoekt de lokale Hofbräu te München. Zelfs Beeksma is nog even langs gekomen! Na enkele liters werd besloten koers te zetten naar het paradepaardje van het Hamburgse uitgaansleven: de Reeperbahn. Na een heuse speurtocht kroegentocht door allerlei knusse horecagelegenheden vond men het welletjes en werd besloten het echte nachtleven in te duiken. Donkere kelders vol welwillende 16-jarige meisjes, goedkoop bier en snoeiharde techno. Tel deze ingrediënten bij elkaar op en het was dan ook een wonder dat er deze avond geen jokers zijn ingezet.

IF IF

Een Braquantie zou een Braquantie niet zijn als er geen tal van bezienswaardigheden bezichtigd worden. En dus was het zaterdagprogramma bomvol. Er moest immers wodka cultuur gesnoven worden! De reisleiding had een tocht voorbereid met als hoogtepunt de Duitse variant van Madurodam. Dit kon echter niet iedereen bekoren en de naastgelegen bar bleek iets meer in trek. Na een paar rondjes bier en schnaps für allen, zat de schwung er direct weer in.

IF IF

Nadat ook dhr. Dingemans het juiste schoeisel gevonden had, kon de avond anfangen. Zoals gebruikelijk, ging het collectief op de trein met de metro. De Reeperbahn werd wederom onveilig gemaakt. Dhr. de Wit voelde zich als een vis in het water aangezien deze buurt veel overeenkomsten heeft met ‘zijn’ Helmond en zou daarom wel even laten zien hoe alles in zijn werk gaat. De ene na de andere duistere tent werd vereert met een bezoekje. De klooien vonden het spannend, maar het leidde niet tot een hoogtepunt. Met het geld nog op zak, maar wel een aantal illusies armer keerde men vervolgens rustig huiswaarts.

Dag 3. De nasleep van de vorige avond zat er bij sommigen nog goed in. Al kwam het er bij sommige ook goed uit. De middag verliep rustig. Het begrip stilte voor de storm was meer dan ooit van toepassing. Om vier uur stipt moest er namelijk weer gepresteerd worden. De Hofbräu stond weer op het programma! Nadat op donderdag al aangetoond was uit welk hout men gesneden is, gingen nu alle remmen los. De halve liters waren niet aan te slepen. Zelfs de lokale bevolking wist niet waar men het zoeken moest.

IF IF

Nadat de halve hanen, de varkenspoten en de schnitzels verorberd waren, was het tijd om het nachtleven in te duiken. Het was een avond die men met hangen en wurgen tot een goed eind heeft weten te brengen, maar ook een avond waarin duidelijk werd dat: Willy een uitstekende wingman is, lege kamers behoorlijk prijzig kunnen zijn, Q Auschwitz heeft overleefd, de Reeperbahn-vrouwen mannen te lijf gaan met het enthousiasme waar zelfs de gemiddelde Feyenoord-hooligan nog wat van kan leren, dhr. Neijenhuijs een Surinaams accent heeft, Donny een paar schoenen armer is en dat je een Iers meisje nooit alleen moet laten douchen..

IF IF

Aan al het moois komt een eind, zo ook aan deze Braquantie. Na drie legendarische dagen keerde men volledig gesloopt, maar voldaan én met trui huiswaarts.

“Ga gewoon weg!”

Alsof de maand niet al duur genoeg was.

Alsof de maand niet al duur genoeg was.

 

In de barre winter van ’13 mochten de leden van dispuut Braque zich na de jaarlijkse carnavalsmarathon weer melden; de Braquantie stond immers weer voor de deur! Wat doe je dan, als iedereen vijf dagen lang heeft staan vernikkelen van de kou? Even opwarmen en bijkomen van al het alcohol?Juist! En waar kan dat beter dan in het zonovergoten Krakau?!

Zodoende verscheen er vrijdag 15 Februari een kleine groep Braquers en klooien onder het prachtige golfdak van Tilburg Centraal. Een kleine groep, zegt u? Helaas konden er dit jaar maar weinigen mee, een enkeling geveld door carnaval, menig Braquer diep in de portemonnee getroffen door de crisis, en klooi Barry? Die was spoorloos… Desondanks vertrok een negental onder de bezielende leiding van Praesusje-van-alles Beeksma naar Eindhoven Airport. Al gauw bleek dat Q zich goed had voorbereid op deze trip; de een na de andere woordgrap vloog door de stiltecoupe, en ook aan een Poolse vocabulaire en saillante feiten en weetjes ontbrak het hem niet. Als dat maar goed zou gaan…

    

Niet veel later landden we op het besneeuwde vliegveld van Krakau, waar onze gezellige Oostblokchauffeur al stond te wachten op ‘Mr. Beek‘. Een prachttocht door het fraaie landschap van Polen bracht ons niet veel later bij ons hostel, genaamd ‘Mosquito‘. Altijd handig om een slaapplek naar een mug te vernoemen. Desalniettemin troffen we aldaar een verrassing aan; niemand minder dan klooi Barry was al op onze slaapkamer aanwezig! Daar het al donker werd buiten, en onze hostel-gastvrouw ons vertelde dat we omsingeld waren door een park waar nog nooit iemand levend uitgekomen was, moesten we toch maar eens op pad. 

Je bent maar eens in de zoveel tijd in Polen, en daar moet je goed gebruik van maken. Echter was het Beeksma’s reis en gingen we dus naar de pizzeria. Het menu was er vrij apart, ze serveerden er louter knoflook, al dan met pizzasmaak of pasta erbij. Nadat we onze complete samenstelling aan smaakpapillen harder hadden gesloopt dan Hiroshima ooit te verduren heeft gehad, stond ons het beruchte nachtleven van Krakau te wachten. Helaas bleef het die avond bij een halflege club, sfeervol verlicht door een stuk of 1200 TL-buizen. De paar mensen die er waren werden vakkundig weggewerkt door de windmill-skills van de aanwezige Braquers, waar zelfs dhr. Appelhof nog een puntje aan had kunnen zuigen. De motoriek van Kist zorgde er gelukkig ook nog voor dat ongeveer 65% van het bier over de grond heen kletterde… Gelukkig had de club een local ingehuurd die elke vijf seconden een bezem langs je voeten haalde. Na het nuttigen van enkele glazen vodka bleef alleen de harde kern over en kon de tientallen jare oude Single Malt uit de kast getrokken worden. Gezien er de volgende dag een activiteit op het programma stond die weinig katerproof was, zocht men dan toch hun bed of asfalt op om te beginnen aan de welverdiende nachtrust.

    

Bij het ochtendgloren kon men zich opmaken voor een reis naar een locatie die grimmiger was dan de grijze, vervuilde hopen sneeuw die het Poolse asfalt sierden. De bestemming van deze dag? Auschwitz. Hiervan geen gedetailleerd verslag gespekt met onsmakelijke grappen. U bezoekt het zelf maar eens. Na afloop konden we onze gemoedstoestanden weer een positieve impuls geven, en hoe dat beter te doen dan met het lokale bocht: Schnapski’s! Maar eerst diende er een degelijke bodem gelegd te worden, waarvoor we een Poolse boshut-kelder aandeden. Hier kon men allerlei Poolse delicatessen verorberen, onder het genot van een discussie over wie nou wiens moeder is, en zo geschiedde. Behalve Kapitein Kameel, die een overheerlijk stuk varkens-nek wist te bestellen, die zo mogelijk nog vetter was dan de ongewassen haren van Barry. Na dit feestmaal leidde de akela van ons hostel ons naar een nieuwe club, of eigenlijk eerder een veredeld ondergronds cafe. Hier nam het collectief het concept ‘voetjes van de vloer’ iets te serieus, en naar goed voorbeeld van claimkoning Beek had iedereen al gauw een object gevonden om op te staan en zijn danskunsten te etaleren. Kunsten, zegt u? Jazeker, dansen als Q en Kist mag zeker worden bestempeld als een kunst. ‘Uit de maat’ is in principe nog een compliment voor het geheel aan spastische uitspattingen wat het koddige duo wist te produceren. Gelukkig kwam Barry ons ook nog even opzoeken en vergezelde hij ons aan het eind van de avond terug naar het hostel, om aldaar al onze wodka op te drinken en de gangvloer te bezemen, en ons daarvan het nodige filmmateriaal aan te leveren.

Een klein zwart gat later bevinden we ons op zondag, aan het begin van de middag, bij een prachtige burcht. Zonder de Uil kom je niet zoveel te weten over een stad, dus hebben we ons laten vertellen dat er hier ergens een draak aanwezig was, waarachter een bijzonder slecht verhaal stak. Na enkele verwoede pogingen om zowel de draak alsmede het kasteel te kopen, was de cultuur van Krakau alweer bijna op. Het laatste stukje cultuur besloten we dus maar te consumeren; meer Schnapski’s! Na een schitterende speech van Q, een soort paniekdelerium van dhr. van Loon en enkele kanongeluiden was de dag eigenlijk al niet meer te redden. Gelukkig besloot dhr. van der Zwan wijs te zijn en ons te redden van een zekere ondergang: Doe nog maar zo’n blaadje!

    

“Even bijkomen in het hostel”, zeiden ze… “Zo’n drankspelletje, daar wordt je echt niet extra dronken van”, zeiden ze… “Spicy food in een Indiaas restaurant is niet zo pittig”, zeiden ze… Gelukkig konden we ’s avonds eindelijk weer een club aandoen, want meer drank was precies wat we nodig hadden. De lokale bevolking en een groepje Fransen (waar de meningen over verdeeld waren) kregen al gauw te maken met de kamelen-pasjes van dhr., Achmed en het fenomeen ‘Naked Chest Drinks’. Na sluitingstijd was er elders nog een licht incident met betrekking tot een jas, waarna het jongste bestuur dat Braque rijk is besloot om een van hun meest gerespecteerde leden compleet de vernieling in te schoppen. De moordneigingen hielden daar echter niet op, gelukkig konden de plannen om hem van een tien meter hoge trap af te donderen tegengehouden worden. Een vergetelijke avond!

Aan al het mooie komt een eind, en na een lange dag vol wachten, hitjes, stiekem scharende scharrels, fatboys en kroelende en knuffelende Assessoren vertrok de taxi weer richting vliegveld. Zo besloot de reis, en was het eloquent, elitair en bovenal beschaafd gezelschap van T.H.D. Braque weer terug op het oude nest.

Ey man, how is it? Naaathing!

 

Praag

Praag

Een van de mooiere tradities die Braque rijk is is de jaarlijks terugkerende na-Carnavalse vakantie. Dit jaar keerden we terug aan de verkeerde kant van het welbefaamde Ijzeren Gordijn en mocht de hoofdstad van Tsjechië dienen als toneel voor deze reis. Dit reisgezelschap wacht op niemand, dus moest de delegatie Braquers en klooien al vroeg verzamelen onder het golfdak van Tilburg CS. Na een treinrit en een tijdreis met een hypermoderne superbus kwamen wij ruim op tijd aan op het debiele neefje van Schiphol, alwaar Jizz Air ons weer van alle gemakken, films, hapjes en beenruimte zou voorzien. De reiscommissie, die onder een schuilnaam wilde vliegen, doneerde nog een laatste leuke fooi aan de vriendelijke uitzuigers van Eindhoven Airport, waarna we dan toch konden vertrekken…

In de taxirit naar het hostel bleek al wat een schitterende stad Praag wel niet was. Bomen, hekken, voetgangers, een grote verscheidenheid aan geeltinten op de muren; prrrachtig! We waren er 6 minuten, 5 hooguit. Dat het mis zou gaan deze vakantie stond al sinds het begin vast: direct naast de ingang bevond zich zedenclub Rio. Maar daarover later meer. Na de koffers op de stapelbedden te hebben gedeponeerd, vertrokken we naar de kelders van “The Pub”. Een stuk origineler dan de naam was de inrichting; elke tafel had zijn eigen tap, jukebox en speciaal voor Donny: spoelbakken. Helaas was dit ook de eerste kennismaking met het fenomeen genaamd ‘Boterbier‘. Direct schoot het door naar het hoofd van dhr. van Schaik, die er lustig op los bestelde: frietjes, nacho’s, wortels en met de minuut werd dhr. Janzens bleker… Na het verbreken van enkele Europese records werd er verder gegeten, en voor een schappelijke 70 kronen de neus kreeg je er ook nog eens onbeperkt ketchup bij!

De zelfbenoemde grootste club van Europa was het toneel van de eerste avond in het Tsjechische. Toen je binnenkwam wist je niet waar je het moest zoeken! Letterlijk, dat is, want op drie verdwaalde prostituees en een handjevol gekke Finnen na was er geen kip. Uiteindelijk was er een kleine Arena die nog enigszins gezellig leek, en waar we menig bekende troffen. Zo was daar Jasper uit Vianen, met wie we kennelijk de avond ervoor nog ruzie hadden gemaakt elders in Praag (wat klopt hier niet?) en een lid van de AVC die een kleine behandeling met de tondeuse had gekregen maakte zijn opwachting. Toen ook aan het eind van de avond nog enkele zakken geleegd waren, keerde men hostelwaarts.

 

   

 

Dag 2. Een goed ontbijt is het halve werk, maar bij Grease-lunchroom James Dean was het eten ook zeker heilig! Enkele met sla, tomaat, ui en spek bedekte koeien later zat de buik wederom ramvol. Ook zonder de Uil kan er getourd worden, helaas probeerde een fanatieke supporter uit Seattle deze pracht te verpesten. Na de Sight-Seeing met Siert en enkele luttele boterbakken ging men dineren bij restaurant Rott: waar kwaliteit nog hoog in het vaandel staat. ’s Nachts had de lokale bevolking voor ons een Climax-feest georganiseerd met meer lichtjockey’s dan aanwezigen in de zaal. Vrouwen met kinderen opgepast; klooi Basta lag op ramkoers, ondanks het urenlang durende politieke debat wat Bubba besloot te voeren op de dansvloer.

Was er nog een toetje? Jawel! Dhr. van Schaik had een Russenhatende Oostblokker opgepikt aan de bar, die vroeg of we hem wilden vergezellen naar een afterparty-club. Na zijn entree en taxi te hebben betaald en hem nooit meer teruggezien te hebben, ontdekte het selecte gezelschap al gauw dat bontjassen ook gewoon in clubs gedragen mogen worden in Praag. De vrouwen kostten er slechts een handjevol zlotty’s, en de coke bestel je per ons. Echter, zo’n lange nacht verdient ook een goed slot, en een lekker ontbijt. Het keurkorps, onder de bezielende leiding van dhr. van Schaik en chef-kok van Oosterhout bezocht een paar fraaie vijfsterrenhotels, om aldaar de kaviaar, kreeft en de zwembaden te testen. Met pit. En dat alles te danken aan dhr. Mulder, die op kamer 203 vertoefde.

 

   

Nadat ook het klaverjas-virus zich in een rap tempo had verspreid, kwam er dan toch een einde aan deze fraaie trip. Waar sommigen onder ons wellicht nog genoemd worden in een brief van dhr. Foef, mag de knaap die op het vliegveld broodjes in elkaar flanste ook genoemd worden. In “de oorlog” zou hij NSB’er zijn geweest maar nu was het vrij duidelijk dat hij goed binnen lichting 2012 zou hebben gepast.

Sure, why not?!  

 

Manolo! Doe mij zo’n flesje vintage!

Manolo! Doe mij zo’n flesje vintage!

Vrijdagavond, 11 februari 2011. Een select gezelschap van Braquers en klooien verzamelt zich op Tilburg Centraal. Ditmaal niet om onze oosterburen te bezoeken, maar voor een activiteit die we intussen wél een traditie mogen noemen: de Braquantie. Ditmaal is de keuze gevallen op de stad Porto. Deze stad zou niet alleen een interessant nachtleven te bieden hebben, maar is tevens door de daar gevestigde porthuizen een interessante bestemming voor het elitaire gezelschap van Braque.

Vanaf het kleine vliegveld te Maastricht wordt de reis ingezet, met hulp van onze oude vrienden van Ryanair. Na een vlucht van twee uurtjes en een dollemansrit in de taxi staan wij in ons hostel tegenover de receptioniste. Deze wil direct geld zien, aangezien dit de eerste maal zou worden dat er voor onze sleutels borg betaald dient te worden. Dat dit voor ondergetekende een reden was om op te letten, blijkt wel uit het feit dat er thuis nog drie sleutels van voorgaande hostels liggen verstopt. Nadat deze formaliteiten zijn afgehandeld, is het dan tijd het bruisende nachtleven van Porto in te duiken. Ten minste, dat is het plan. Al gauw blijkt dat de gemiddelde Portugese student(e) niet veel te makken heeft, aangezien iedereen zijn of haar bier, verkregen bij een loketje met TL-verlichting, op straat staat te nuttigen. Integrerend als zij zijn staat ook Braque al snel met een plastic glas op straat lekker te borrelen. Alhoewel dit in eerste instantie een gezellig (en goedkoop) tijdverdrijf lijkt te zijn, wordt op een gegeven moment toch maar besloten de warmte van een kroeg op te zoeken. De tweede reden waarom de Portugezen niet graag in de kroeg staan, wordt al gauw duidelijk wanneer we een geschikte kroeg gevonden denken te hebben. De pikdonkere ruimte, die enkel elke halve seconde verlicht wordt door een enkele stroboscoop, maakt converseren en elkaar ontwijken tijdens het doorkruisen van de kroeg namelijk niet bepaald gemakkelijk. Gelukkig zorgen het Paasei, de drang tot een kledingswitch van dhr. Freling en het humeur van dhr. Mulder voor een geslaagde afsluiting van deze eerste dag in Portugal.

Na een goede nachtrust in onze stapelbedden was het tijd voor het ontbijt. Hierbij was menigeen zo verstandig één van de drie bakkers naast het hostel binnen te stappen. Dhr. Groenhuijsen en dhr. van der Zwan wilden echter toch iets meer de cultuur proeven, en besloten op een terrasje de beroemde Portugeze jumbo ham-kaas-tosti te bestellen die bij een ‘epic meal time’ eigenlijk niet zou mogen ontbreken. Dat de Portugese cuisine het nooit ver geschopt heeft in Nederland wordt deze twee heren dan ook al vrij snel duidelijk.
Dat Porto een mooie stad is, blijkt uit de lange stadswandeling onder leiding van dhr. Rombouts die hierna volgt, en na een goed diner met een flinke sloot port is het dan alweer tijd om het nachtleven een tweede kans te geven. Alhoewel de helft van het gezelschap in één van de beste uitgaansgelegenheden van Porto al lekker staat te clubben, draagt klooi Foef er persoonlijk zorg voor dat de andere helft na die club ook bij ‘Plan B’ wordt geweigerd. Uiteindelijk wordt er nog een andere club gevonden waar je niet meer weg mag voor er een minimaal aantal bier is genuttigd. Hierdoor werd het toch nog een latertje, aangezien je je het bier voor vijf euro per stuk natuurlijk goed wil laten smaken.

De volgende dag is het tijd voor de volgende twee hoogtepunten. Want op weg naar een porthuis krijgen wij door dat er eventueel een uit-wedstrijd van FC Porto tegen SC Braga bezocht kan worden. Dhr. Groenhuijsen kent namelijk nog wel een mannetje dat kaarten voor ons wil gaan halen. Omdat hierop wachten beter gaat als je kunt genieten van een neut, melden wij ons porthuis Sandeman voor een rondleiding. Na een tocht door zalen vol met vaten Port en een kennismaking met de schaduw van dhr. van Loon is het tijd voor een proeverij. Helaas gaat het niet zover komen, want de kaarten voor de voetbalwedstrijd zijn inmiddels binnen. Er wordt dus maar besloten de proeverij te laten voor wat is, en dhr. Chucko wordt samen met een arme, arme klooi achtergelaten met glazen port voor een mannetje of 10.
Na een treinreis en taxirit staat een select groepje voetbal-enthousiastelingen voor het gemeentelijk stadion in Braga. Dat de sfeer net iets grimmiger is dan bij een potje ballen bij Willem II blijkt al snel, wanneer er na driekwart wedstrijd twee Braquers plaats hebben mogen lenen in de ambulance. Alleen daarom al was dit weer een Braquantie om niet snel te vergeten…

Zo! En nu ben ik de oudste! Drr Tkrr Urrrr Jrrr!  

PORTO1   PORTO   PORTO2

Ungarn!

Ungarn!

Geheel volgens traditie vertrok T.H.D. Braque de donderdag na carnaval weer met een grote delegatie richting buitenland om op de betreffende zorgvuldig gekozen bestemming de locale bevolking te teisteren. Dit jaar was het de beurt aan Budapest – Hongarije om 22 Helden te mogen verwelkomen en vier dagen onder te dompelen in vreugde vermaak en veul drank.

Eenmaal aangekomen bleek het weer niet helemaal optimaal met een gemiddeld zicht van 4,7 meter maar dat mocht de pret niet drukken. Bagage werd onbewaakt de kamers in geflikkerd en er werd gang gezet naar een door Paco afgehuurde bar om te eten, grote ballen met bier te nuttigen en europacup voetbal te loeren. Uiteraard was sportfanaat Appelhof het er weer niet mee eens en zat de hele avond in een hoekje te mokken. Het grootste gedeelte van het gezelschap ging nog even doortanken met als resultaat dat van Graafeiland om 3.00u zijn eigen naam niet meer wist en iedereen maar hostelwaards keerde.

Wederom stond de activiteit van de tweede dag geheel in het teken van de Uil-tours. De gehele dag lang werden onder leiding van gids van Ovost alle hoogte- en dieptepunten van de stad bekeken. Even leek alles nog mis te gaan toen enkele passerende agenten van de Hongaarse geheime dienst de papieren van de Uil wilden inspecteren op echtheid maar gelukkig wist men de premiejagers tijdig duidelijk te maken dat het ging om een grap.

Des avonds werd uiteraard gang gezet richting een van de grote clubs van de stad. Erg gezellig daar! 2000 kaalgeschoren koppen met ogen als vliegende schotels van de snuiverij. Don Wuppie vond het ook heel raar dat iedereen stond te wachten bij de WC’s terwijl er ook gewoon pisbakken vrij waren. “En dan gaan zo ook nog samen zo’n hokje in!” Zeg maar niets tegen mama Wuppie…

Nadat iedereen goed en wel was uitgekaterd ging het ensemble richting een van de andere trekpleisters van Budapest; vrij vertaald door Roel van der Maat de ‘Terminale baden’ geheten. Beetje ontspannen met een pak sneeuw naast je in een bad van 38 graden is nooit verkeerd, zeker niet als Victor Beek zijn zwembroek vergeet en de hele dag in een miniscuul onderbroekje rond moet lopen!

Op de laatste avond besloot een deel richting een club te gaan die Dhr. Wolfs met zorg had uitgezocht. Hij had namelijk een zogenaamde Blak-liesjh opgesteld zodat we precies wisten waar we heen moesten. Wat een dergelijke liesjh precies inhoudt weet nog niemand maar de Drumm & Bass feest was echter een groot succes. Een andere delegatie besloot haar geluk te beproeven in de Hallo-Bar, alwaar er meer ‘personeel’ aanwezig was dan klandiezie. Met name de parade waarbij ineens alle dames tegelijk de planken moesten beklimmen zorgde voor veel opwinding, met name bij Appelhof, die promt voor 150 euro Whiskey over de vloer heen plempte.

Met een grote kater maar een heerlijk ontbijt namens Adriaans – Beek – Groenhuijsen Bakkerijen & Traiteurs kon iedereen toch op tijd terug richting vliegveld. Een ding is dan wel belangrijk om te onthouden; je moet niet je paspoort in het hostel laten liggen Paco! Na een dodemansrit door de stad kwam iedereen uiteindelijk toch op tijd de douane door, ondanks het feit dat Dhr. Beek het wel een verstandig idee leek om nog even foto’s te gaan maken van het gehele beveiligingssysteem aldaar en we voor de tweede maal een delegatie Sovjet krijgers op onze nek hadden.

Het was weer goed, heel goed zelfs. Na twee jaar sneeuw en mistige landen wordt volgend jaar waarschijnlijk koers gezet richting de zon. Rekent u op Uganda.

Doe mij nog een bakkie!

De spannende avonturen van Cleo: hoofdstuk 1

De spannende avonturen van Cleo: hoofdstuk 1

*** Hallo allemaal, welkom bij de eerste aflevering van de spannende avonturen van Dora, Cleo & Juul! In deze documentaire kunt u de gebeurtenissen rondom dit aparte duo individu stap voor stap volgen. En vandaag hebben we gelijk al het verslag van een grootse gebeurtenis voor u in petto. In de nacht van 8 op 9 december jongstleden werd voor dit individu namelijk een droom werkelijkheid: hij mocht zichzelf vanaf dat moment voorstellen als zijnde klooi van Tilburgs Heldiaal Heerendispuut Braque. Hoe dit zover kon komen is velen nog een raadsel, omdat het er na een symfonie van gezwets, gefaal, ge-euh, Breezers Ananas en donorvoorlichtingen niet zo rooskleurig uitzag voor beagles Tias van Moorsel, Freek en Pepijn van Geel. Hoever hij gaat komen is dan ook nog maar de vraag.

Desalniettemin willen wij hem veel succes en sterkte wensen. Mocht u uw steunbetuiging willen uiten, dan verwijs ik u graag door naar het gastenboek. En geloof me als ik zeg dat hij die tekenen van medeleven hard nodig zal hebben…