Culturele trip naar Griekenland

Culturele trip naar Griekenland

Klokslag vijf uur gaan er verschillende wekkers tegelijkertijd af op de KB. Normaliter een tijdstip waarop het Collectief net in bed is gekropen, maar nu dienden de Helden hun bed alweer te verlaten. Om Brum eerder dan drie uur s ´middags uit bed te laten komen is er over het algemeen een tas met gefrituurde kip veel nodig, maar zélfs hij stond deze nacht tijdig naast zijn bed. De reden: de lustrumreis naar Thessaloniki! Een reis waar iedere Braquer om verschillende redenen al lang naar uit heeft gekeken. Sommigen keken er naar uit om de herinneringen aan gure Oostblok-tripjes te doen vergeten, een ander deel keek uit naar het zonnige weer en de overgrote meerderheid keek ernaar uit om een aantal dagen verlost te zijn van hun vrouwelijke wederhelft. Eenmaal aanbeland bij de stalling van Plato – dat sinds kort de rijkste vereniging van Nederland is door de karrenvracht aan subsidie die ze hebben gekregen door zorg te dragen voor Quen – kwam men er echter achter dat het zonnetje in Griekenland de komende dagen niet zou opdagen. Over niet opdagen gesproken: Zaag was ook nergens te vinden in de bus. Gelukkig had hij een paar uur ervoor wel gezellig gedobbeld bij Bolle, maar kon hij niet nog wat extra centen uitgeven aan een reis waar hij al honderden euro’s voor had neergelegd. Afijn, de afwezigheid van Zaag kwam ten gunste van Floyds personal space en van het beltegoed van Meul. Nadat ook werd vastgesteld dat Heuj zich opvallend genoeg niet op de achterbank maar in Madurodam begaf, vertrok de bus naar Schiphol.

Eenmaal gearriveerd kwam het actieve kader de Labbers tegen die wel het geld hadden om te overnachten in Amsterdam. Het wereldrecord handen schudden werd vervolgens gebroken, waarna het Collectief met in totaal 84 leden vertrok naar de plaats van bestemming. De vlucht verliep – op het gegeven dat hij landde in Thessaloniki na – verder zorgeloos. De bakermat-bordjes op de luchthaven leidden de Helden naar de bus, waar het dispuut der disputen mocht genieten van een inspirerende speech van de vriendelijke reisleidster. Hotel Astoria werd erna binnen gevallen en de overwinning werd direct gevierd door alle Braque-vlaggen te hijsen. Het mocht voor de Griekse bevolking duidelijk zijn: Braque was op bezoek.

De reis werd afgetrapt met een borrel bij de plaatselijke strandtent. Hier maakten de Helden kennis met de Griekse traditie genaamd ´bizar sloom bedienen´, maar werd er gelukkig vooral veel bijgepraat. Zo werd de jongste lichting door de vleeskeuring gehaald bij de Uilenballen, leerde Snof aan Aad dat je af en toe je principes overboord moet gooien en de content creators van het dispuut vermaakten de trouwe volgers van de Braque-insta met nog nooit eerder vertoonde content. De stemming zat er dus al goed in toen de Helden vertrokken naar het centrum van de stad voor een diner. De stemming zat er vervolgens wat minder in toen het restaurant met magere gerechten aan kwam zetten in een tempo dat zelfs Zizoef niet haalde toen hij zijn speeches gaf bij de disputentochten. Gelukkig kreeg de Praeses de kans om zich te revancheren bij het diner. Na enkele inspirerende woorden te hebben gesproken (lees: 186 keer ‘’heeren’ roepen’) die maximaal vijf aanwezigen hebben gehoord, ging de tap al helemaal open. Het nadeel was echter dat die ook vrij snel weer dicht ging. Daardoor vertrok men naar het plaatselijke plein om daar te aanschouwen hoe het actieve kader hopeloos faalde in Canadese meisjes binnen hengelen. Zonder dames maar met elkaar vertrokken de leden vervolgens naar een after op de VIP-kamer van Krik en Frommel. Verrassende eindstand: veel blikken bier armer, een ontevreden beveiliger rijker.

The morning after bleek dat anciënniteit bij de reiscommissie niks meer waard is, aangezien juist de bovenste helft van de meegereisde Braquers vroeg moest verzamelen voor een fietstocht door de stad. Afijn, de kater werd door de oudere leden er snel uitgefietst en ze konden wel als eerste genieten van een doodnormale kerk op een heuvel en een indrukwekkend monument bestaande uit enkele opgezette paraplu’s. De jongere Braquers hadden wat meer tijd om uit te brakken en konden zo pas later genieten van het hoogtepunt van de fietstocht: het meisje die een groep gelukshebbers begeleidde. Nadat er afscheid was genomen van de nieuwe liefde van Lanky, sprong men op de boot voor een borrel. Poet sprak bij aanvang nog inspirerende woorden over hoe je aan bier kon komen op de boot, waarna er werd genoten van de vunzige deuntjes van de DJ die mee aan boord was gegaan. De lokale terrassen kregen vervolgens weer bezoek van allerlei groepen Helden, waarna ook de tweede dag werd voorzien van een after. Korte samenvatting: Floyd had een ernstig tekort aan bier en cognitief vermogen.

Voor een deel van de groep ging de volgende morgen de wekker (wederom) mensonterend vroeg op. Voor hen stond namelijk een buggy-rit op het programma. De activiteit bleek uiteindelijk gezien hartstikke gezellig geslaagd gezien de volgende recensies:

‘’De hel.’’ – Mike.

‘’De verlossing is nabij.’’ – Dennis

‘’Dit was gewoon echt heel kut.’’ – Snof.

De rest van de groep ging op een culturele tour door de stad, die niet al te lang geduurd zal hebben. Alle subclubjes gebruikten de vrije avond vervolgens om met elkaar te dineren, waarna schijnbaar de avondklok plots eraf was in Griekenland. Hierdoor kon er toch enigszins gestapt worden door de oplettende en onvermoeibare leden.

De laatste dag was echter pas echt D-day voor de Helden. Het was al bekend dat zaterdagnacht de enige stapavond zou zijn, en daar bereidde iedereen zich door de dag heen goed op voor. Bubba bleek echter baas boven baas te zijn door zich zo lam gevoerd te hebben dat hij zich als een totale imbeciel door de hele vakantie het restaurant manoeuvreerde. Het was echter wel een terecht statement van hem tegen de gortdroge rijst en smakeloze pasta. De bakken die na het eten kwamen, bleken gelukkig niet smakeloos. De DJ zette het feest alvast in volle gang en na vakkundig teamwork van het LAB-bestuur was men klaar om de stad in te duiken. De Grieken bleken echter niet genoeg staatssteun van ons gehad te hebben en vroegen derhalve volstrekt idiote bedragen om binnen te komen. Gelukkig bleken er nog enkele tenten open die het Collectief wilden ontvangen. Tot diep in de nacht werd daar genoten van het Griekse uitgaansleven.

Vier uur later ging de wekker weer af voor iedereen, met nogal wat bleke gezichten tot gevolg. De Poet walgde in de bus vervolgens nadrukkelijk van het idee dat hij nog drie uur moest vliegen. Op het vliegveld bleek dat Frommel en Krik bijzonder veel op elkaar lijken en dat de Griekse beveiliging net zo blind is als Moes. Op Schiphol werden de tassen bij elkaar geraapt, de handen weer geschud en vertrok het actieve kader vol nieuwe herinneringen terug naar haar Bakermat.

‘’Neem bier mee’’

Dansend door de 90’s op het datediner

Dansend door de 90’s op het datediner

Eenmaal teruggekeerd in Tilburg na  een aantal roerige dagen in Polen stond alweer de volgende activiteit op de planning: Het datediner! 

De dagen in Krakau waren voor menig lid niet bepaald rustgevend en dat gold des te meer voor de datediner commissie. Floyd en Zaza hadden het zich namelijk op de hals gehaald om deze activiteit te organiseren en daarmee ook in de rol van Cupido te kruipen. Een aantal Braquers waren er na lang wikken en wegen immers niet in geslaagd om een date te regelen en hadden derhalve een blinddate nodig. Voor enkele leden (lees: Koek) moest half studerend Nederland uiteindelijk worden benaderd, maar op het laatste moment wist Zaza toch nog een aantal hertjes te overtuigen om zich te laten aanschieten.

Het neerzetten van een goed datediner zit hem in de voorbereiding. Dat bleek al toen besloten werd dat enkele vakantiegangers na drie uur slaap uit bed moesten om zich naar Plato te begeven voor een tafereel uit Kitchen Nightmares een gezellig dagje kokkerellen. Koek en Jort waren zo vrij geweest om een Braque-waardig menu samen te stellen met ingrediënten waarvan Brum het bestaan niet eens af wist. Desondanks besloot Brum zich op te werpen om wel even naar de Indische toko te gaan en doelloos rond te struinen op zoek naar tempeh en tahoe alles te halen en snel mee terug te nemen. Terwijl Koek zich bezig hield met zijn befaamde sparerib recept en Jort in geuren en kleuren aan het vertellen was over de wijze waarop kikkers in tweeën worden getrokken voor kikkerbillen hield Snof zich bezig met zijn leuke idee voor het dessert. Echter, menig lid weet al hoelaat het is wanneer Snof weer een leuk idee heeft. Op de vraag of het witte spul in zijn haar nou sperma is, of nog ontplofte stukken chocola van de chocolade ballonnen die hij had voorbereid, is dan ook nog steeds geen antwoord. 

Na de hele dag in de keuken te hebben gestaan besloten de mannen dat het wel welletjes was en dat het tijd werd om er een eind aan te breien voor de dag, om de volgende dag met hernieuwd enthousiasme de voorbereidingen af te werken. Zodoende verzamelde men zich weer bijtijds op Plato om te zien dat er nog meer ballonnen geknapt waren, maar dat voor de rest de schade beperkt was gebleven. Van tevoren heerste namelijk de angst dat de pannen met eten niet veilig waren op een soos waar Balagan vrouwen los rondliepen, maar tot ieders verbazing wisten de dames zich dit keer in te houden. 

Aan het eind van de middag was het dan eindelijk tijd om met de hele club bij elkaar te komen. Floyd en Zaza ontvingen de dames op de KB en de mannen kwamen bijeen op Plato. De ene na de andere kleurrijke outfit kwam het Plato pand binnen gewandeld. Zo wist Kirk er nog homofieler uit de zien dan Gerard Joling tijdens de Gay Pride, had Jort eindelijk zijn vrouwelijke kant geaccepteerd en kwam Zaza regelrecht van de live-action verfilming van De Kleine Zeemeermin. Het beloofde dus al een bijzondere avond te worden.

Na verloop van tijd arriveerden ook de dames op Plato. De zweetplekken stonden al onder de oksels van degenen die een blind date toegewezen hadden gekregen, maar dat bleek onnodig te zijn. De datecommissie had het namelijk voor elkaar gekregen om zelfs voor Koek een semi-leuk wijf te regelen. Dat dacht men althans, want terwijl de eerste gang van gefrituurde risottoballen, met een saus waar Carolina Reapers bij verbleken, wist Koeks date tussen neus en lippen door te melden dat ze een vriend had. Dat hield dus in dat kleine Koek ook op deze avond weer geen actie zou zien. Maar voor het überhaupt zover kon komen werden de gangen al opgediend. Elke gang was koud genoeg om je bier mee af te koelen uiteraard perfect op temperatuur en dus werden de buikjes rond gegeten. De commissie was zo vrij geweest om naast het eten nog voor ander vertier te zorgen. Zo hadden ze de handboeien van de buurtagent weten te ontfutselen en voor elk stel een heerlijke fles wijn geregeld. De fles wijn moest op in ruil voor je vrijheid en dat lieten een aantal leden zich geen twee keer zeggen.

Ondanks dat het georganiseerde vertier zeker voor gezelligheid zorgde bracht het ook enige tijdsnood met zich mee. Lichting ’20 en lichting ’21 deden nog een verwoede poging om alle aanwezigen snel van een bord te voorzien, maar door de grootte van het gezelschap bleek dat een te lastige taak. Plato moest namelijk om één uur haar deuren sluiten en dat betekende dat er met de laatste gangen de nodige haast gemaakt moest worden. Derhalve wist Wopke de kazen die voor het kaasplankje bedoeld waren zichzelf vakkundig toe te eigenen door ze bij thuiskomst direct in zijn eigen koelkast te leggen. Ook Snof zijn moment suprême spatte door de tijdnood uit elkaar, letterlijk en figuurlijk. Ondanks het debacle met de ballonnen had hij nog wel brownies en cheesecake weten te kopen maken, waardoor het dessert alsnog gered was. 

Nadat het collectief bij Plato de deur uit werd geveegd was het tijd voor de after der afters op de KB. De muziek werd aangezwengeld en de rookmachine draaide weer ouderwets overuren. Al snel bleek dan ook dat de sfeer er goed in zat. Bij een kort rondje langs de velden kon men namelijk links en rechts koppels aantreffen die het wel erg goed met elkaar konden vinden. Niet voor alle leden was er het gehoopte succes, maar voor een enkeling was er zelfs ongehoopt succes. Zaza was namelijk zo verstandig geweest om een date mee te nemen waar hij naar eigen zeggen “Echt niks mee zou doen.” Dat bleek uiteindelijk ook waar te zijn, omdat hij het te druk had met de date van Schar. Je kan zeggen wat je wilt, maar Zizelinho is wel een man van zijn woord. 

Nadat de swingersclub die men de KB noemt voor de avond weer zijn tap en deuren sloot werden de bedjes (vaak in tweetallen) weer opgezocht en kwam iedereen weer toe aan zijn verdiende nachtrust. Zo ook Brum die eerst nog even besloot om zijn beste zeester-imitatie te demonstreren maar daarna ook zijn oogjes toedeed.

De volgende ochtend wist lichting 2021 Thirza drie uur te laten wachten op tijd op Plato te zijn voor de grote schoonmaak. Na Thirza nog eens 6 uur op Plato te laten blijven ontzettend hard door te werken zat het schoonmaken er ook op en kon men terugkijken op een geslaagd datediner. Althans, voor sommigen dan.

“Ik heb al een vriend”

Onvergetelijke Trip

Onvergetelijke Trip

De Braquantie wordt normaliter gekenmerkt door twee aspecten: zon, zuipen, ziekenhuis én rust pakken na de drukke carnavalsperiode. Zoals voor heel 2021 geldt, was de editie van dit jaar echter volledig anders. Waar Krik en Zizoef eind 2020 zo traag als Krik en Wopke aan de slag gingen met de dies al enthousiast aan een idee voor een winterse Braquantie aan de slag waren gegaan, werd in 2021 het roer omgegooid. Djarniloef, Zaza en Stift werden de nieuwe stuurlui aan wal en moesten de Helden in tijden van onzekerheid naar een verfijnde locatie loodsen waar het dispuut in augustus zou kunnen flaneren. Nadat Bal alles in zijn eentje had geregeld en Zizoef en Stift zich net zo waardeloos voelden als Krik die zonder enig overleg uit de commissie was gegooid de commissie vele avonden en nachten had nagedacht over een geschikte locatie, was het moment om twee uur in de nacht dan eindelijk daar: de bekendmaking van de locatie! Vol spanning stonden de Helden te wachten op het verlossende woord van de Braquantie-commissie op Schiphol de verloederde parkeerplaats voor de KB. Dat verlossende woord kwam uiteindelijk van de Braquantiecommissie himself: het Collectief zou zich enkele dagen in Krakau gaan begeven!

De weg naar het Florence van Polen verliep soepel. De auto’s waren vakkundig ingedeeld op basis van muzieksmaak, waardoor de groepen ‘pauperrap’, ‘rock & andere meuk’ en ‘heel oud maar bovenal goud’ een probleemloze reis kenden. De Thijs-Boontjes-fanclub had geen zin in de Poolse wegen die veel leken op het gezicht van Duif toen hij klooi was, dus zij besloten om hun Zuidas-centen uit te geven aan een vluchtje. Eenmaal gearriveerd op de locatie bleek men het te hebben getroffen. De AirBNB was – los van dat de douches niet warmer konden dan standje Antarctica – in orde en zo kon men al snel toeleven naar de eerste stapavond. Goed eten blijft echter belangrijk bij Braque, dus voor het stappen vertrokken de Helden naar een restaurant dat zo’n vreemd concept kende dat geen enkele Pool het in zijn hoofd haalde om er op de zondagavond te gaan zitten speciaal voor het Collectief was afgehuurd. Aldaar genoten de Helden van de Poolse wijntjes en alle – maar dan ook écht alle volgens Koek, Djarniloef en Floyd – gerechten waar allemaal iets van gans in zou zitten. Een forse rekening én fooi verder kon men dan eindelijk de stad in om te genieten van het Poolse nachtleven. Nadat Koek nog nooit door zoveel vrouwen binnen een halfuur was aangesproken, besloot men om maar een willekeurige club in te duiken. Floyd maakte hier al snel vrienden voor de rest van zijn leven en Snof wist ditmaal wel een échte vrouw te regelen op een Braquantie. De Helden waren na de verrassende reis echter al snel uitgeblust, behalve Wopke en Brum. Zij trokken de stoute schoenen aan toen de rest al vertrokken was, met een bijzondere nacht tot gevolg.

De volgende ochtend werden de Helden opgeschrikt door een bel die wel erg vroeg afging. Plots stond daar Woppert nog in zijn stapoutfit. Hij had zelf zijn nacht doorgebracht op het bankje voor de deur – een slaapplek die alsnog comfortabeler is dan het bed waar Brum zijn klooienjaar op heeft doorgebracht. Het schokkende nieuws was echter dat zijn lichtingsgenoot niet was thuisgekomen. De stress sloeg nog niet echt toe bij de net wakker geworden Helden. Het buitenechtelijke broertje van Koek kennende kon hij namelijk net zo goed zijn beland bij een middelmatige Poolse 5.5, of simpelweg in slaap zijn gevallen bij de plaatselijke McDonald’s die hij zou beschrijven als ‘’een verrassend chique toko’’. Vier uur later bleek niets minder waar. Er was nog geen spoor van Brum en de Nederlandse ambassade kwam met een dermate fatalistisch verhaal dat zelfs Smaalo zich zorgen ging maken. Op het moment dat de Helden van het terras afstapten om naar de politie te stappen, werden de Helden blij verrast met een DM op de ‘gram’. Een zekere @Tijsschmidt wist het dispuut te verblijden met de mededeling dat Brum zich had aangesloten bij het Poolse dispuut ‘kurvaD66’ was gevonden bij de lokale coffeeshop. Een bezoek aan de huisarts verder voegde Brum zich – net als Woppert – weer bij de groep met enkele honderden euro’s armer maar vele ervaringen rijker. De stoute schoenen werden erna ingewisseld voor een paar gympen die Quen zou beschrijven als ‘modieus’ en ‘smaakvol’. De avond viel na alle heisa alweer langzamerhand over Krakau. Het grootste deel van de groep besloot om na het eten het appartementje weer op te zoeken, maar enkele Helden besloten om toch nog de stad in te duiken. Floyd kwam hier weer zijn vrienden van de dag ervoor tegen. Ondanks dat hij dagelijks inspirerende nummers luistert over ‘’je cirkel klein houden’’, had Floyd Naïviteitloid niet zo goed door hoe groot zijn cirkel was. Gevolg: Floyd die door Poolse chefs werd aangesproken die niet doorhadden dat je messen over het algemeen alleen in de keuken hoort te gebruiken.

De volgende ochtend werden de Helden wakker met het nieuws wat er met Lama was gebeurd. De Braquantie stond nu al helemaal op zijn kop. Het was dan ook niet zozeer de vraag óf er vanavond iemand gepopt/geshankt ging worden, maar wíe. Met die geruststellende gedachte trok men maar weer het terras op in de middag. Floyd wilde begrijpelijkerwijs naar huis, maar de sleutel van Paulientje bleek ook nog eens vermist. Zodoende boekte hij maar snel een vliegticket en mocht het dispuut maar uitzoeken hoe de roestbak van Lexie weer naar Tilburg werd gebracht. Veel gesteggel en gezeik verder leek de oplossing daar. Zaza probeerde vervolgens de enige verantwoordelijkheid die hij had voor deze vakantie neer te leggen bij anderen. Helaas slaagde hij er dit keer niet in en moest hij zijn belangst overkomen. Na zeshonderd keer zijn naam verkeerd te hebben gespeld, was het de praeses sjoelkampioen uiteindelijk gelukt om ruim op tijd tickets  te bestellen. Niets leek een mooie laatste twee dagen dan ook nog in de weg te staan. De elektrische steps – de beste uitvinding sinds het wiel – werden vervolgens weer uit de kast getrokken en zodoende beleefde het Collectief een heerlijke middag door de stad. In de avond verkaste men naar een tent waar Krik en Koek zich verbonden voelden, waarna club Shooters werd ingeruild voor een tent waar hetzelfde soort mensen kwam als de gemiddelde avond op Akademeia. U raadt het al: écht iedereen was hier welkom.

De laatste dag besloten de Heeren om zich van hun culturele kant te laten zien en een imponerend bezoek te brengen aan Auschwitz. De dag werd vervolgens in stijl afgesloten bij een restaurant dat qua gezelligheid veel weg had de locatie waar men zich een paar uur eerder bevond. Na de laatste bieries vertrokken de Helden voor de laatste keer naar het huisje om de spullen te pakken. De volgende ochtend wachtte Djarniloef nog een wervelende verrassing toen hij hoorde dat hij vier uur later kon vertrekken dan de rest, waarna de rest snel naar Tilburg vertrok. De autoritten verliepen vervolgens weer net zo soepel als de praatjes van Floyd in Shooters. De bedden werden bij aankomst snel opgezocht, zodat de Helden weer fris en fruitig bij het datediner van de dag erna konden aanschuiven. Zo werd het een Braquantie om nooit te vergeten – hoewel sommigen dat graag zouden willen.

“BRUM IS WEEEEEG’’

Dolle Duitse Donderdag

Dolle Duitse Donderdag

Anderhalve dag na de wissel stond er voor de Helden alweer een borrel op de planning. De nieuwe Ab wist het dispuut in zo’n kort tijdsbestek schijnbaar nog niet genoeg naar zijn hand te zetten, want het collectief diende op deze zomerse dag af te reizen naar zijn gevreesde Limburg. De jongste lichting had de dag ervoor gelukkig wel de nacht van hun leven gehad met het veroveren van de spouwen-en- draken-douwen-trofee jaarclubtrofee. Deze heftige nacht zorgde er echter wel voor dat Brum nog slechter was in zien dan Moes incapabeler bleek dan normaal. Met zijn vermoeide lichaam – een kwartiertje inspanning voelt voor de Ali-express Kirk Hammett immers al net zo zwaar als een SS-bootcamp – kreeg hij het namelijk in een uur tijd niet voor elkaar om het gevraagde borrelcadeau te halen. Het leidde tot paniek bij het nieuwe bestuur. Krik besloot derhalve om bij te springen, maar vergat derhalve zijn belangrijkste accessoire. De gloednieuwe Praeses was zowaar nog vergeetachtiger dan zijn rechterhand. Wist u, waarde lezer, namelijk dat drie A4 ́tjes printen langer duurt bij de printshop dan bij de printer van de man met zes virtuele zetels? De afgesproken tijd en daarmee de afgesproken trein werden dan ook niet door iedereen gehaald.

J tot de O tot de SSA – die gelukkig wél op tijd was na zijn kappersafspraak – probeerde het collectief nog wel bij elkaar te houden. De nestor en de opperdildo trokken echter hun eigen plan. Zij sprongen namelijk à la Ronald Koeman op een trein die deze donderdag slechts twintig één keer voorbij zou komen. Daarmee leverden ze net zo’n krachtig statement af als de UEFA onlangs deed tegen de Hongaarse Thierry. Het viel ze echter niet kwalijk te nemen. Kjak – wiens meest revolutionaire beleidspunt als TOCK-Praeses was dat hij de coronasituatie nauwlettend in de gaten zou houden – bleek na zijn zware kritiek op de ‘’inhoudsloze’’ beleidsplannen van het nieuwe bestuur namelijk simpelweg gelijk te hebben. Snof was natuurlijk al helemaal ontdaan van het ondermaats handelen van het bestuur en liet dan ook terecht van zich gelden. Afijn, nadat de nestor een hartig woordje had gesproken met El Zizelinho was het allemaal weer koek en ei. De rit in de burgerrups was vanaf vervolgens weer als vanouds gezellig. Brum wist in dit traject zelfs meer actie uit zijn mouw te schudden dan in zijn eerdere treinrit naar Venhorst. Na een warm welkom van het ontvangstcomité vervolgden de Heeren de weg naar het terrein waar Willem Holleeder opgesloten zou kunnen zitten de soos van KoKo aan gelegen lag.

Waar de Helden in de veronderstelling waren dat iedere vereniging net zo onverantwoordelijk en losbandig met de coronaregels om zou gaan als het Plateau-bestuur, bleek in Mestreeg niets minder waar. De BarCommers van KoKo – die ongeveer net zoveel gezag en autoriteit uitstraalden als Stift tijdens de wissel – zaten de integratie namelijk sterk te ondermijnen. Door de dictatoriale stuiptrekkingen van de afgekeurde politieagenten leek de gezelligheid namelijk nogal de duikboot in te gaan. Nadat iedereen vervolgens maar besloot om kansloos te zuipen, vond er een kentering plaats. Plots was het gezellig, vonden er serieuze gesprekken plaats én leek de nestor van zijn dozijn pandapunten af te komen. De nieuwe Praeses ontroerde vervolgens de aanwezigen met zijn gulle donatie aan de plaatselijke AC wiens hoofdprijs nog treuriger was dan Kriks charme-offensief bij een dame die zijn moeder had kunnen zijn eerste speech. Erna besloot het collectief om Kamp Koko te verlaten om de stad te verkennen. Eenmaal beland bij een huis dat veel weg had van een Centerparcs-onderkomen, besloot Heuj om het zekere voor het onzekere te nemen en alvast het loodje te leggen voor de avond. De rest van het gezelschap borrelde nog door tot de integratie definitief verdwenen was, waarna de grond bedden maar eens werden opgezocht. De ochtend erna mocht heel treinreizend Nederland zien dat Moes zich nogal opgelucht voelde, maar dat mocht de pret voor de meesten juist niet drukken. Eenmaal terug in Tilburg werd de avond nog even geanalyseerd, waarna het collectief weer over ging tot de orde van de dag.

‘’Heb je een vriend?!’’

Afstuderen Stijn

Afstuderen Stijn

Het afstuderen van ons Koek: een dag waar menig jong studentenmeisje lang op heeft gewacht en na vandaag niet is opgelost voor zij die in Rotterdam wonen. Het was een dag waar probleemloos het hele dispuut bij aanwezig wilde zijn en waar iedereen graag zijn tentamenperikelen een dagje voor wilde vergeten. In de, naar Brums begrippen, vroege ochtend verzamelde het collectief op de KUB. Stipt op tijd verscheen men onberispelijk in pak, gestreken hemd en pantalon met krijtstreep. Dat de temperatuur snel zou toenemen was een gegeven en in de hitte wachtte de Leeden tot Koek met het verlossende antwoord de Cube uit zou lopen. Na enige tijd zag men uit de verte een grijnzende, behaarde boskabouter lopen die hard met zijn armen zwaaide. Met luid gejuicht werd de 8 van de Blanke Onana ontvangen, waarna de alcoholvrije kratten bier snel op de huifkar van El Kees werden gegooid. Na nadrukkelijk geïnstrueerd te zijn te zitten tijdens de hele rit vertrok de huif en stond het dispuut snel op om het lied der liederen ten gehore brengen. De rest van de dag trok als een hittegolf voorbij: anekdoktes over Stijn’s schamele successen bij de vrouwen werden gememoreerd, jongere lichtingen werden ervan overtuigd dat MoederKoek een geweldig mens was en dat Daniel eigenlijk beter ook bij de club had gepast. Op enig punt op de dag was het onduidelijk of Poet een rood hoofd had van de hitte of onderdrukte woede op Moes, en was het onduidelijk of Mr. Ctrl+V last had van zijn ontstoken oog of een traantje moest wegpinken. Kwak moest om half 7 naar huis worden afgevoerd en heel even waande iedereen zich in het vorige academisch jaar. Veels te snel waren de pullen leeg en de fusten op en keerde men huiswaarts om zich voor te bereiden op een week vol tentamens. Behalve El Biscuitto zelf: die heeft nog een maal Plato uitgespeeld waar hij per toeval 2021 tegenkwam die nog hard aan het studeren waren. Van harte gefeliciteerd Koek!

“Als je denkt dat iets gebeurd is, moet je er dan onderzoek naar doen? Ben je anders medeplichtig?”

Een Nieuwe Wind

Een Nieuwe Wind

Met de afstudeerborrel van Alexander nog vers in de benen en een goede burger menu kon de wissel van start gaan. Hoewel de Praeses een paar uur van tevoren nog had lopen janken omdat hij het wel erg vervelend vond dat hij op zijn falen werd aangesproken, was het dispuut onverbiddelijk en nog voordat zijn eigen puntje was afgelopen had hij ‘lil Eric al meerdere keren gespekt. Vervolgens motiveerde de Ab Actis de kandidaten, uitte de Quaestor nogmaals zijn ongenoegen uit over de financiën van Zaag en had de Assessor zoals gewoonlijk niks te melden.

Toen werden de dingen besproken waarvoor deze avond bedoeld was. De kandidaten lichtte hun visie en beleidsplannen toe, dit met wisselend succes. De één koos ervoor om het Plato regelement flink door te spitten terwijl de ander besloot om gedurende de presentatie alleen zijn voorhoofd te laten zien. Hoe het ook heeft mogen lopen, na de stemming zijn de volgende namen de kartrekkers van het dispuut.

Praeses: Marc de Bruin

Ab Actis: Loek Maas

Quaestor: Peije Es

Assessor: Thomas van der Hee

Wij wensen het nieuwe bestuur veel succes toe en bedanken natuurlijkerwijs het vorige bestuur, Willem Hamoen, Jeroen Valkenburgh, Job Geurts en Quinten Verhaar voor al hun toewijding en inzet gedurende het afgelopen jaar.

Ik reageer hier morgen even op”

Afstuderen Alexander

Afstuderen Alexander

Na vorige week de leegstroom van het dispuut gevierd te hebben in de vorm van het afstuderen van Koek, was het in minder dan een week tijd dat dit nogmaals gevierd kon worden. Op 22 juni jongstleden was het namelijk zo dat Smalo ging afstuderen. Zodoende hoefden de Helden zich niet druk te maken om nuchter de Wissel ALV binnen te komen. Hoewel de heer Smaal er zelf weinig vertrouwen in had en al had willen tekenen voor een 5.5, bleek deze verwachting niet in lijn te zijn met de realiteit en kreeg hij een mooie 8 voor zijn thesis!

Alexander besloot de Slagroom sleur te doorbreken en had het dispuut uitgenodigd voor een borrel op zijn dakterras. Kort na aankomst vond de traditionele verkleedpartij plaats en de traditionele huifkarrit. Cees had de avond daarvoor problemen gehad met de ibahesj wouten en durfde het zodoende niet aan om op klaarlichte dag een ritje te maken. Een beslissing die achteraf terecht en zeer verstandig bleek. Om Alexander toch nog te voorzien van een mooi afstudeerfuifje werd er door de Quaestor diep in de buidel getast en een andere huifkar geregeld.

De Heeren moesten wel even wennen aan dit nieuwe rijtuig. In deze huifkar was de Heldiale koprolbank vervangen door een aantal zitjes die zo dicht op elkaar stonden dat zelfs twee Josjes moeite zouden hebben om tegenover elkaar te zitten. Daarnaast duurde het ellenlang voordat de speaker werkte en was de lichtinstallatie vervangen door een schraal led stripje. Ook de afgestudeerde voelde zich niet helemaal op zijn gemak. Dit had echter niks te maken met het gebrek aan faciliteiten, maar doordat er een kale beun zich aan het gezelschap had toegevoegd, die niks anders deed dan norse blikken afvuren op de prinsessenvleugeltjes van Alexander. Tegen het eind van de enerverende rit zeshonderd rondjes om de ring, werden we veilig geëscorteerd en naar huis gebracht door wat betrokken ambtenaren in functie.

Eenmaal terug op de Heuvel werd wederom het dakterras opgezocht. Onder het genot van een paar bakkies met groene knuppels en een goede borrelplank werd er met tegenzin geluisterd naar Kwak die een rol als campagneleider had aangenomen. Gelukkig drukte dit niet op de sfeer en vloeide het bier rijkelijk totdat de Helden zich op gingen maken voor een avond vergaderen gallen en Alexander voor een rustig diner. Alexander nogmaals van harte gefeliciteerd met het mooie resultaat!

Volgens mij heeft die vent het niet zo op mannen”

We are going on Ascension day

We are going on Ascension day

Nijmegen. De stad van het Kronenburgerpark, de Goffert en de Vierdaagse. Normaliter altijd de rust zelve, maar Hemelvaartsdag was een andere dag dan anderen. Stipt om twaalf uur sprong het collectief namelijk op de burgerrups om een bezoek te brengen aan de dames van Emmeken. Creatief meesterbrein Maud Quen had bedacht om ‘M’ te introduceren als thema voor de borrel. Een thema dat dus creativiteit vereist; dat haalt bij veel Braquers het allerslechtste naar boven. Zo ging Moes als mislukkeling naar de borrel door niks anders aan te trekken dan normaal, trok Kwak zijn gedateerde act weer tevoorschijn en ging Krik als Moes naar de borrel door Floyd na te apen.

Gelukkig bleek Braque ook nog enkele leden te herbergen die wél enig creatief vermogen hebben. Zodoende keken enkele treinreizigers verbaasd om zich heen toen ze een groep mannen verkleed als maneges, masterchefs en Mexicanen door de trein bakken zagen kappen. In de bus zorgden de Helden ook voor gefronste wenkbrauwen. Al helemaal Heuj – ironisch genoeg zittend op de achterbank – zorgde voor verbazing door op de dag van de TOCK minder content voor te hebben bereid dan het bestuur van de zuipende priesters. Eenmaal aangekomen op Nijmegen Centraal wachtte de Helden een icekoud onthaal, tot ontsteltenis van Zaza. De subclubjes zochten vervolgens hun toevlucht naar de verschillende huizen en aldaar kon de borrel van start gaan.

Waar de ene groep geluk had met een grote locatie met ruime tuin, was het voor de ander even doorbijten op een stinkende kleine studentenkamer. Gelukkig hadden de dames van Emmeken erg hun best gedaan om voor ons een zo leuk mogelijke borrel neer te zetten. Zo was het voor Kwak genieten geblazen aangezien hij alleen maar zesjes negens om zich heen zag, Zaza meende door zijn dubbele ice ook het dubbel aantal vrouwen te zien en voor Moes en Brum werd het ouderwets vechten om het bot. Na een heuse shotjesbingo en pizza fiasco vertrok het collectief ieder voor zich met de snelbus richting het o zo gezellige Tilburg, zodat daar nog even wegpiraatje gespeeld kon worden op de GO-scooter (inclusief lekke band) om zo een einde te maken aan een enerverende dag.

“Ik heb even een brainfart. Wat is ‘ja’ in het Frans ook alweer?”

Update der ledenbestand

Update der ledenbestand

Onredelijke verwijten maken, kritische vragen liever negeren dan pareren en tegen beter weten in blijven geloven in jezelf; het is de verkiezingscampagne van Jesse ‘lege zak gevuld met loze kreten’ Klaver in een notendop een beknopte samenvatting van hoe de klooien zich de afgelopen maanden manifesteerden. Waar de klooien naargeestig zochten naar een manier om zich te revancheren voor hun prestaties, zochten de Braquers naar een manier om de gedachten eens enkele dagen te verzetten. In de borrelroom ging het – voornamelijk door Volt-hooligan Wopke – de laatste tijd namelijk vaker over Laurens Dassen dan over de sjaars van Furiae, AA en Conserva Fame; volgens menig lid een zorgwekkende ontwikkeling. Zodoende was het tijd voor de klooien om eens uit hun burcht te komen en te laten zien uit welk hout ze waren gesneden. De Weeco schoot de Helden en de klooien gelukkig te hulp en plande een weekend voor ze in. Gezelligheid gegarandeerd!

Om er zeker van te zijn dat de coronette niet om zich heen zou slaan, besloot Krik-Jan ‘positive vibes only’ Maas om te doen wat Hugo al maandenlang nalaat. Louter negatief commentaar later kon men met een gerust hart proosten in de borrelruimte. Schar had het aldaar al snel op zijn heupen.  Enkele spelletjes later ging hij echter al snel de duikboot in. Datzelfde gold ook voor Brum, die in korte tijd hetzelfde spraakgebrek wist te ontwikkelen als zijn ultieme voorbeeld Moes Emile Roemer. Hampie had ondertussen zijn zinnen gezet op een special guest. Dat het verschil tussen de twee zo’n 50plus besloeg, deed er voor deze avond eventjes niet toe. Stift kreeg het ook plotseling moeilijk toen hij onder druk kwam te staan en plofte plots net zo makkelijk op de bank neer als de gemiddelde PVV-stemmer na een dagje sollicitaties opsturen. PSS Djarniloef had het intussen wel gehad met de lekke lichtingsband en trachtte hem te plakken door Stift eens met de neus op de muur feiten te drukken. De harde woorden van de redelijkheid zelve en wat roze vloeistof zorgden gelukkigerwijs voor een reïncarnatie van de klooienboeven. Vrolijk dansten ze vervolgens de nacht door, tot het moment dat enkele andere VIP´s besloten het feestje te vergezellen. Krik vond hun aanwezigheid zelfs dermate gezellig dat hij hen besloot uit te dagen voor een spelletje ‘beboeten, klappen of meenemen’. Frommel en Zizoef beviel dit spelletje echter zo slecht dat ze beduusd hun kamers opzochten, waarna de andere aanwezigen dit goede voorbeeld volgden.

De Helden verschenen de volgende ochtend fris en fruitig aan het ontbijt. Reikhalzend uitkijkend naar wat komen zou, hadden de klooien zelfs besloten om hun beste outfit klaar te leggen. Stift had echter niet de weersvoorspellingen van tevoren bekeken. Schar was hier wel van op de hoogte en had besloten om zich in de ochtend niet te scheren, tot ontsteltenis van zijn medeklooien. Wopke speelde vervolgens – net als zijn naamgenoot – verstoppertje op het moment dat hij er moest staan, maar Brum wist zijn verblijfplaats uiteindelijk toch op tijd te achterhalen. Vol goede moed vertrokken de klooien vervolgens naar een omgeving waar naar alle waarschijnlijk inteelt meer wordt gedoogd dan het homohuwelijk. Eenmaal aangekomen bleek dat de boswachter echter net zo hard verstek had laten gaan als het brein van Brum toen hij zijn spullen in moest pakken, tot ergernis van de Weeco. Vervolgens bleek eens te meer dat de maaltijd heilig is. Wat echter vooral opviel tijdens het eten was dat de nestor niet zo goed weet wat hij met zijn vrije tijd doet óf dat hij ongemerkt diverse taalcursussen heeft gevolgd. De Nutteloze zakken bleken na het diner vervolgens uit te blinken in de helft van de boodschappen vergeten in het persifleren van Dennis Weening, maar bleek ook dat de Koninklijken zonder de aanwezigheid van Floyd Coronaloid konden. Nadat de klooien het lustrumlied van de gele molratten de hit van Shania Twain frappant frequent hadden laten klinken, werd het tijd om weer op adem te komen en de bedden op te zoeken.

Na een hete nacht verschenen tortelduifjes Kwak en Krik – maar ook zeker de aspiranten en Koek – weer fris en fruitig aan de ontbijttafel. Met de camera op zak mochten de klooien vervolgens laten zien dat ze dezelfde strijdlust in zich hadden als de verzetshelden die sneuvelden bij Market Garden, terwijl Jossa en het Valkenswaardse Michelin-mannetje op dat moment genoten van de aanwezigheid van Heujs zusjes een welverdiend kopje koffie in de tuin van Richard. De klooien lieten bij terugkomst vervolgens blijken dat ook zij hadden gerekend op meer bakkies pleur. Gevolg: een fotogalerij die nog minder inhoud betrof dan het gemiddelde badgesprek tussen Hampie en Snof. Zaza schudde vervolgens met zijn hoofd, wat hem duidelijk niet in dank werd afgenomen door de aspiranten.

De klooien wisten zich tegen alle verwachtingen in toch op te klimmen. Toen de zon op was gekomen waren de Helden om en derhalve mochten Joris Bus, Martijn Vennekens, Peije Es en Ischa van de Voort na maanden van gestotter, gestamel en bovenal volharding ergens in de nacht van donderdag op zondag het klooienshirt inruilen voor het Heldiale Zwart-Wit. Proficiat Heeren, maak er een geweldige tijd van!

Sinterklaasje dankuwel

Sinterklaasje dankuwel

Het afgelopen jaar was een jaar waar tradities ten dode waren opgelegd. De TOCK kon geen doorgang vinden, Bevrijdingsdag en Koningsdag werden thuis gevierd, zelfs Carnaval moest wijken voor de Coronetten. Desondanks probeert dispuut Braque een ferme grip te houden op wat ooit was en ooit weer zal zijn. Hierom werd de Sint ook hartverwarmender dan ooit binnen gehaald. De goedheiligman had van de zoute honden van afgelopen jaar geleerd en hierom werd een wat gangbaardere cocktail aangedaan voor SBS-kijkers en Telegraaf lezers.

Na een warm welkom van Sint en zijn Pietermannen was het tijd om aan te vangen met de geschenken en sneren in ABAB AABBA AABB Lid 1: AA, lid 2: BB, lid 3: CC enz. vorm. Zoals ieder jaar werden er traantjes gelaten en kervinkjes gezet. De lijst met verboden woorden bleek helaas niet bij iedereen aan te zijn gekomen en zo werd er nog wel eens een boze blik van de PSS geworpen in de richting van de klooien. Als het geen wedstrijd is, dan is het saai en een verveelde Braquer, is een vervelende Braquer dus zodoende mocht ook onder de Goedheilig proza een sticker van beste inzending worden uitgedeeld. Ervaring komt met de jaren en zo werd niet één van de twintig toneelstukken met fysieke dan wel klooi verwijderende instructies gekozen als crème de la crème en was het de nestor die er met het beste gedicht vandoor ging. Dit gedicht bleek naast vermakelijk ook enorm handig als geheugensteuntje voor wie Zaag ook al weer is en waarom we hem er niet graag bij hebben.

Met slechts één glunderende Braquer in de ruimte en een ietwat groter aantal bedroefde leden was het tijd om de competitie weer tot leven te brengen en wellicht wat financiële middelen te verkwanselen dan wel te vermeerderen. De bookies hadden één overduidelijke favoriet en ook de al succesvolle nestor wist dit. Om dit voordeel tot in zijn volle potentie uit te buiten werden de coaches dan ook op anciënniteit verdeeld en kon het toernooi der toernooien beginnen! Wat koude bitterballen, slecht uitgemeten kratjes en berispende opmerkingen van de arbiter later was er ook maar één die trefzeker genoeg wist te zijn. Zo ging Schar er met de prijzen vandoor en werden de betslips één voor één bij de Quaestor ingeleverd. Nadat het laatste competitie-element er weer op zat was het tijd om het aloude spreekwoord ongelijk te bewijzen. Ergens tussen het einde van de avondklok en de lunch werden de bedjes opgezocht en kon het gespuis terugkijken op een leerzame avond.

“Kleine kratjes zijn voor niemand leuk”