Daar is hij dan, de dag waar Takel en Multilul het eindelijk tegen elkaar opnemen in de Heldiale Beun-Olympics. Wie weet zich zonder kleerscheuren door de opbouwdag te beunen en wie onderscheidt een Makita van een DeWalt alleen aan de geur van het smeermiddel? Wie weet de Arendje-beun een koekje van eigen deeg te geven door elk gesprek in een passief-agressief jasje te steken en in onverstaanbaar Tilburgs te zwetsen? Leg de hamers maar klaar: klooien, klussen maar!
Ondanks dat de hemel zich sloot boven Tilburg, bleef menig Braquer positief gezind. Alleen al het aangezicht van aspergesteker Strüdel, die weer een van zijn twaalf Plato-truitjes had aangetrokken en een ekster op zijn hoofd had laten uitbroeden, liet men inzien dat het altijd slechter kon. Want weer of geen weer, wel of geen inbussleutel: ons schöne stukje gras moest weer omgetoverd worden tot een staal AZC waar zelfs minister Faber jaloers op zou worden. En wat ging het rap! Binnen een aantal uren was de planning ruimschoots ingehaald en waande het collectief zich in verveling, de Praeses zat wat aan z’n krullen te friemelen en Knoet vond zelfs de tijd voor zijn zoveelste ‘verdiende’ energy-pauze.
Maar hoogmoed komt voor de val, want dit varkentje bleek viezer dan verwacht. Gelukkig wist Team Photobooth – te weten stylisten Schar en Brum – op de valreep een tweetal leren banken op de kop te tikken waar zelfs Bonny Blue van zou zeggen: “kon het niet iets minder ordinair?”
En na wat láátste inspanningen om de modder het hoofd te bieden, en de éérste inspanningen van Pørko – “even mijn jas uitdoen, straks ga ik nog zweten” – konden om tien uur de bedjes in de tent eindelijk worden opgezocht en werd er gedroomd over morgen.
TOCK 2026 is geopend en evenals het weer druppelen de bezoekers langzaam het terrein binnen, een prettig tempo voor witte-band scan-ninja Brum. Maar uiteraard op Hemelvaartsdag gaat de hemel weer open. De zon schijnt en laat de bloemetjes weer bloeien, de bijtjes weer zoemen – en voorgenoemden tezamen in de bosjes, zonder te knoeien. Onder de genodigden zijn dit jaar wederom top-journalisten zoals Univers “Ik ben van Totus dus ik weet wel hoe het heurt!” en de heren van de podcast Tussenuurtje “is dit toernooi nou voor studenten of voor kale oud-leden?”. Het croquet wordt feller gespeeld dan ooit met een derde plek voor Bram en Floris, tweede plek voor de “maatjes van Ploert” en een eerste plek voor een nietszeggend clubje uit Leiden. Ondertussen draaide de TOCKtail-bar als een trein, groeide het glazen kerkhof gestaag verder en brak de zombie-apocalyps langzaam maar zeker door.
Nadat de laatste wijnbestellingen waren geplaatst bij de wedstrijdtafel en aan de sluis, kon er eindelijk gespoten worden op weer een geslaagde editie. Voszen en Roeland Beelen deden hun best op het podium, maar uiteindelijk ging Tjalle met zijn lieftallige assistente er vandoor met de, door de auteur zojuist bedachte, DoubleDJ Of The Year-Award. Ook een van de beveiligers leek een prijs op zijn hoofd te hebben nadat er een poging werd gedaan met hem te vechten. Blijkbaar betalen we ze niet voor niets want de heer in kwestie werd vakkundig met een salto face-first de grond in geworpen. Een tweede overwinning was voor Klink, die na zijn overtuigende Trumperiaanse paringsdans en het imposante commanderen van een HBO’er uit de tentpalen, zelf eens de paal van dichtbij kon bekijken. Na nog wat nachtelijk escapades in een naar vis en Nutella-ruikend tentje, een humanitaire missie in de Uber, een analoge rit op een Check-scooter en een double down van lichting 25 – “moet jij niet gaan afbouwen ofzo”, ging het licht weer uit.
“Collega, wakker worden.” Terwijl de rest nog lag te slapen, stond de koeienmelker ’s ochtends als eerste fier overeind. Met meer bitches dan een bitch zou kunnen tellen op zijn afgeknipte vingerkootjes begon de afbouwdag van ons oh-zo prominente feest. Het ritme van de dag werd bepaald door aanvoerders Brum en Takel, die al rokend, koffie, energy en bier drinkend keken hoe Peter R de Vries is 1998 een zigeneur koning ontmaskerde een draai aan hun ochtend gaven. Draaien deed Jacque ondertussen ook nog, in z’n bed. Gelukkig waren er Earthjes (lees: urfjes) om de Helden op sokken genoeg te hydrateren dan wel op magische wijze te helen van al hun kwalen. En de uitslag van de Beun-Olympics? Scherven brengen geluk, maar niet zoveel. Proficiat Multa.
“Als ik alleen een droger cracker krijg ga ik naar huis”