Uncategorized

Zie de maan schijnt…

Zoals het nu al decennia gaat bij de Zwart-Witte bende beginnen de Sinterklaas kriebels al vanaf het moment dat Dieuwertje Blok voor het eerst op tv komt. Naar traditie heeft de goedheiligman zijn hulpieten dit jaar wél weer tijdig richting het Heldiaal collectief gestuurd.

Dat Heuj zich het afgelopen jaar keurig heeft gedragen blijkt wel uit de goed gevulde zak die ze bij zich dragen. Maar liefst zeven klooien hebben de tocht uit het verre Spanje moeten maken.

Er stond de Helden een heugelijk avondje te wachten, althans zo dachten ze. Dat je niet te erg moet verlangen naar datgene wat op je verlanglijstje staat werd meteen duidelijk. Verder kwam het Collectief er al snel achter dat; je door heel hevig met je handen te bewegen geen beter verhaal gaat vertellen, er een klooi bij een campingclubje blijkt te zitten en dat een goed lied eigenlijk maar uit twee regels hoeft te bestaan.

Nadat Mast de pepernoten als een volleerd piet had rondgestrooid en er uren lang naar gestamel en gekreun was geluisterd vond de Preases het welletjes en besloot de heren Thijs van Weezel, Luke Kemps, Thijmen Adriaansen, Gijs Mariën, Bart Schellekens, Philip Diederen en Jort de Jong allen het Heldiale klooienshirt aan te laten trekken.

De komende periode zal men nog hard aan het werk moeten want van Braquers heeft dit stelletje nog weinig weg.

Sterkte klooien!

Tweede Borrel!

Maandenlang had het dispuut der disputen toegeleefd naar de d-day van de introperiode. Na het debacle van vorig jaar – waar de huidige veurzitter van de vereniging het dispuut wist te verblijden met een diner waar zelfs Krik zijn hond van af zou trappen – was het duidelijk dat er dit jaar progressie geboekt moest worden. Asstressor Heuj ging derhalve al een maandje geleden à la Rudolf Wega op kruistocht langs allerlei kastelen om een geschikte locatie te vinden voor het moment suprême. Straatrat Floyd wilde graag langs bij zijn maatje Ridouan en zodoende koos J tot de O tot de SSA voor kasteel Maurick als locatie. Nadat de dag voor de borrel de borrelruimte was omgetoverd tot een ruimte waar tien verdwaalde sterretjes hingen een ware sterrenhemel waren de Helden helemaal klaar om de crème de la crème van de eerstejaars te gaan ontvangen.

De tweede borrel werd traditioneel afgetrapt bij Slagzahn. Jelmer had zijn personeel weer vakkundig uitgekozen en zodoende werd het dispuut meteen vergezeld door twee wel erg vrijblijvende vogels. Het vloeibare goud ging er al snel doorheen en de Helden kon ditmaal opgelucht ademhalen dat er geen dispuutsitems waren meegenomen door wat laffe kelderklasseleden. Jossa is een man die graag weinig risico neemt en zodoende stapte men in de bus waar alle dames die Moes ooit hebben afgewezen ook hadden ingepast. De busreis verliep – op het gegeven dat de buschauffeur een opvallende fascinatie had met het slopen van zijn ramen na – vervolgens gemoedelijk. Eenmaal gearriveerd bij het kasteel kwamen de Helden enkele oude bekenden tegen en met hen werd er al snel geproost op een mooie avond.

De Helden schoven na het hartelijke ontvangst aan bij het diner. De aanwezige labbers kregen hier de kans om het kaf van het koren te scheiden en om bovenal te genieten van een diner dat qua maagvulling in de buurt kwam van twee lege crackers. De aanwezigen maakten derhalve maar goed gebruik van het drankarrangenement. Tussentijds konden ze nog genieten  van een ode van Kay aan Siem en vervolgens van wat woordjes van Praeses Zizoef over wat nou de beste beslissing uit zijn leven was geweest. Die beste beslissing was in ieder geval niet Schar meenemen naar de borrel, aangezien hij na twee wijntjes al kaler was dan Jan van Halst. Enkele genodigden trokken de druk ook niet meer en werden zowaar ook onverstaanbaarder dan Krik in de periode dat hij nog wel een lager BMI had dan Sugar Lee Hooper. Het was derhalve tijd om de gerenoveerde bus weer terug te pakken naar de KB. Daar wachtte namelijk een onverwachtse verrassing voor de Helden en de genodigden.

Eenmaal in de borrelruimte gearriveerd stonden de dames van Furiae namelijk klaar om er een heus slaapfeestje van te maken. Schar was door de aanwezigheid van Fred gelukkig weer gereïncarneerd en de borrel was vanaf het begin af aan dan ook los. Dat viel de buurt ook op en zodoende arriveerden enkele oude bekenden in uniform weer voor de deur van de KB. Nadat Zizoef weer zijn pruillipje had opgezet kon de borrel gelukkig weer doorgaan. Na een intens IVO – waar Brum en Stift door de Asstressor een kopje kleiner werden gemaakt – werd de borrel weer voortgezet met enkele maatregelen die Hugo de Jonge bijzonder ingrijpend zou vinden. De zielsverwant van Heuj pakte vervolgens nog het zoveelste doelwit van Moes af en een andere sjaars deed een open sollicitatie voor team scheve schaats, waarna de borrel ditmaal wel op een schappelijk tijdstip werd afgekapt. Op de after werd ten slotte geconstanteerd dat de avond geslaagd was en zodoende zagen de Heeren het vraagmoment met vertrouwen tegemoet.

‘’Leg die deurklink nou verdomme terug Schar’’

Eerste Borrel

Twee dagen nadat het dispuut der disputen was teruggekeerd uit het gehandicapte broertje van Athene Thessaloniki, stond de eerste borrel op de planning voor de Helden. Met de ouzo nog vers achter de kiezen stond er weer een avond op de planning die regelrecht tegen de principes van Snof ‘appelsap is ook best lekker’ Molotov in zou gaan. Van tevoren was gelukkig alles – los van een begroting die zes weken eerder af had moeten zijn – geregeld, dus de rest van het dispuut kon met een gerust hart toeleven naar de borrel. De enige voor wie dat niet gold was Asstressor Heuj. Hoewel hij dagenlang kon genieten van een reis die zelfs Jort Kelder  ‘’bijzonder decadent’’ zou noemen, wond hij zich op de dag van de borrel nog steeds op over de ellenlange discussies met de gele muur over zeemeerminvlaggetjes en broodjes knak. Nadat met de borrelcom van Conserva ook die discussies uiteindelijk waren beslecht tijdens het aankleden van de KB, kon uiteindelijk iedereen met een goed gevoel toeleven naar het begin voor de borrel.

Quen kon in zijn eerste weken als Prins Carnaval de vereniging nog niet naar zijn hand zetten, waardoor de Helden waren uitgeloot om de borrel te mogen beginnen in het café. Slagzahn bleek gelukkig weer een fijn toevluchtsoord om wat speciaalbakken te proeven. De bakken bevielen zó goed dat iedereen besloot om er langzaam van te genieten. Gevolg was echter wel dat Frommel en Krik de helft van het bier moesten wegspoelen, want Kees stond al enige tijd bij het Piusplein te wachten. Een eerste borrel zonder huifkar is tegenwoordig net zo normaal geworden als dat Donar vieze trucjes uithaalt in de introperiode, dus voor de genodigden was de rit an sich niks nieuws. Wat wél nieuw voor hen was, waren de inspirerende nummers over tripjes naar Brussel en boertjes in het ziekenhuis. Nadat de tocht klaar was en de inwoners van Groningen al op het punt stonden om op de tractor naar Den Haag te stappen vanwege aardbevingsgevaar, stond boertje Krik ook op het punt om naar het ziekenhuis afgevoerd te worden vanwege overmatig rietbakgebruik.

Gelukkig werd de borrel rustig voortgezet in het walhalla der keukens. Daar kregen de genodigden de kans om hun mannetje te staan voor de Helden. Voordat zij het woord mochten nemen, nam Zizoef het woord om het goede voorbeeld te geven door ladderzat wat woordjes te brabbelen een mooi verhaal te vertellen over het karakter van het dispuut der disputen. Daarna was het de beurt aan de eerstejaars. Hierbij viel op dat er vaker werd gesproken over meisjes in rolstoelen dan over avonturen in Lloret. Nadat de genodigden opgelucht waren dat het tribunaal erop zat, konden ze meteen een wit shirt aantrekken.

Dat witte shirt kwam namelijk goed van pas voor de neon-blacklight-borrel met de tafelfrietfanaten. De sfeer zat er vanaf het begin al goed in en na een paar minuten was er al weinig wits meer te zien in de borrelruimte. Floyd raakte al wel snel opgewonden door een opgewonden Moes, maar dat bleek voor de sfeer in de borrelruimte gelukkig loos alarm. Er werd tot laat geborreld, waarna Zizoef tot ontsteltenis van Etta de borrel op het schappelijke tijdstip van half zes afkapte. De dag erna kwamen de Helden erachter dat het boertje nog een onverwachts succesje had geboekt, waarna er al helemaal met een tevreden gevoel werd teruggeblikt op de avond.

‘’Toen heb ik haar in het water geduwd’’