Het zeilweekend staat al jaren bekend als een zogenoemde ‘stuntactiviteit’. Even een weekendje weg met de mannen uit varen over de Friese wateren. Maar dat deze editie niet zoals de vorige zou zijn werd al vroeg duidelijk. De toon was al vroeg gezet toen Peeeerkeee direct na vertrek vroeg of schoenen noodzakelijk waren, de grappigste Braquer van het zeilweekend duidelijk niet Moes zou zijn en er zelfs een NBA’er de boot mee op mocht. Uiteraard werden de nodige voorbereidingen getroffen door Bal-Jacque en hun matrozen en bleek al snel dat een GiG-stop misschien noodzakelijk zou zijn.
Eenmaal veilig op het water kwam het collectief tot overeenstemming dat men dit weekend naar de Peerke zou gaan, en kon de tocht beginnen. Tevens werd al snel duidelijk dat niemand echt wist waar we nu heen gingen en werd er gevaren op goed vertrouwen van El Capitano Moffèl. De middag verliep vlot en de bemanning kwam tijdig aan bij haven Langweer. Hier bleek maar weer eens waar de bijnaam waakhond vandaan komt met Takel achter de slowcooker en Grind aan de smoker nadat de Pascie koers was verloren.
Ondertussen werd vluchtelingenkamp Exbo’s opgezet waar Ter Apel nog wat van zou kunnen leren. Ahfijn, de avond verliep spoedig, Rintje faciliteerde een slippertje en de bootjes en bedjes werden opgezocht.
De volgende ochtend begon als vanouds slecht, maar uiteraard kon een ontbijtje bij ‘dezelfde tent’ niet ontbreken. Na een evaluatie van de afgelopen nacht bleek dat Loebas zijn trekkerrijbewijs heeft behaald en Peerke was nog steeds dronken, een doorsnee nacht dus. Eenmaal terug op het water werd het collectief nog even stil gehouden door de brandweer waarna een snelle tankstop werd gehouden. Met de zon op de porem werd de middag gespendeerd met de vereniging waarna het alweer etenstijd was.
Uiteraard had de organisatie een mooie toko uitgezocht die net iets te chique was voor zeepoot Tut en ‘ik ben helemaal niet bezopen’ Peerke. Gelukkig waren we niet de enige aangezien heel Plaot dezelfde gedachte had. Na een heerlijke maaltijd en bijna uitgekotst te worden door de bediening was het maar weer tijd om het nachtleven op te zoeken. Niet zonder eerst een ritje in de varende burger rups die ons wel gelukkig direct voor de deur parkeerde. Over de avond zelf valt weinig te zeggen, vooral de afters met niet nader te benoemen koningen bleken memorabel. Na de nacht overleeft te hebben kon het collectief weer neerstrijken in het oude vertrouwde Tilburg.”
“En mensen zeggen dat ik bezopen ben”