T.H.D. BRAQUE

Inmiddels ligt het schouwspel een klein maandje achter ons; de almanak is geschreven, de speeches zijn gehouden, Van Kouwens licht erotische dichtbundel ligt eindelijk in elke gerespecteerde boekhandel en het actieve kader is verlost van de beftaks die een niet nader te noemen Toetanchamonteckel in het leven geroepen had om het hele zooitje te kunnen bekostigen. Geen tijd meer voor sentimenteel gedoe en het misplaatste idee dat lid zijn van een dispuut écht meer voorstelt dan drie- tot viermaal weeks twee kanten tegelijk op kijken. Het moment van de harde feiten dient zich aan, want wat is er nou werkelijk gebeurd in onze verjaardagsmaand? Dit naslagwerk neemt u in vogelvlucht langs de hoogte- maar zeker ook dieptepunten van de Jaren ver van Hier.

Inmiddels een eeuwigheid geleden, maar de dag voor onze vijfendertigste verjaardag was iedereen die de afgelopen vijf jaar iets te zoeken, vinden, menen of andersoortig uiten van de vaak azijnzure mening had, bijeengekomen om een laatste maal gal te spuwen over een niet functionerend en tevens bij elkaar geraapt zooitje incapabele bestuurders en de erbarmelijke staat van de Schouwburgschuur. Uw schrijver zal u een diepgaande analyse van de vergadering besparen en vooral even benoemen dat het hoogtepunt vroeg op de avond aan bod kwam in de vorm van de statistieken die voortkwamen uit een enquête, waarop Dataninja Q zijn aan de TiU gekweekte skills kon loslaten, teneinde tot de conclusie te komen dat Moes inderdaad een zure nietsnut is, Brum zo mogelijk nog nalatiger is op monetair gebied dan Pion “de WBW is monopoly geld” H., en dat de kritiek die schorre Snof van zijn rechterhand ontving gedurende zijn Praesesjaar, volkomen terecht en bovenal waar bleek te zijn. Eén piemelpak, zestien lauwe kapsalons, honderd bezemkastpeuken en minder onderlinge samenhang dan een partijdag van het CDA onder Hugo de Jonge verder, konden de bedjes worden opgezocht, al dan niet bij klooien voor de oude garde.

Want: de dag erna begon het Lustrumgevoel, evenals de vijfde schurftuitbraak op de KB in twee maanden tijd, écht te kriebelen. Een openingsborrel op het grasveld waarvan gemeente Tilburg bij hoog en laag blijft beweren dat het een park moet voorstellen, waar nu ook de grijze en kalende lichtingen konden aansluiten. De kersverse LAB Praeses verschafte de aanwezige heren van een pijpbeurt over de kunde van Braque als collectief, waarna het aan Safaripark Moffel was om de hele boel eens te meer bij elkaar te koekeloeren. En zo het geschiedde.

Het bier vloeide rijkelijk, de merchandise werd met furore ontvangen en vervolgens met minstens even veel minachting op de borrellocatie achtergelaten. Het gevolg: Studentenverhuisservice Klooi&Zo mocht weer komen opdraven om de hele kiet vakkundig in de kelder, c.q. opberghok alsmede schimmelkwekerij, van 82 te deponeren. Hier konden de Labbers die te beroerd waren om één tasje mee naar huis te nemen een klooi de dozenrimboe in sturen om te zoeken naar de verfrommelde totebag met de juiste naam erop, waarvan akte.

De ietwat formele activiteiten achter ons gelaten, diende het magnum opus en tevens enige tastbare bijdrage van de feestcommissie zich aan: het KB-huisfeest-extravaganza-orgie-seks-seks-en nog eens seks! Helaas zou Braque, Braque niet zijn als niet alleen de externe DJ zijn pielemedokus heeft kunnen doen verdwijnen in een aangeschoten hertje.

Ondanks de toch matige voorbereiding prijkte er op het moment van aanvangen toch een gloednieuw schilderwerk, een tweede bar en een geluidsinstallatie in de tuin, die spoedig gevuld werd met dorstige en hormonale gasten en een handjevol damesclubjes. De strijkplank deed dienst als estafettetafel en het rode gedrocht dat heden ten dage geldt als waakhond van de T.H.D. sloeg het hele feestje vanuit de hoek bedachtzaam gade.

Wonder boven wonder bleef een derde wereldoorlog met de Korvelse Zaagselkut uit en kon haar aan chronische tia’s leidende cuck echtgenoot na elf uur toch rustig de ogen sluiten. De enkeling die het voor elkaar kreeg om nog een bezoekje aan de stad te brengen sloten de avond aldaar af met nog meer verwoede en bovenal vergeefse pogingen om zich een vochtige krocht eigen te maken, zo hebben de vogeltjes uw schrijver ingefluisterd.

Over seks gesproken: dit verslag sluit af met wat voor velen gold als de eerste kans op geslachtsgemeenschap in járen (ver van hier, want dat hebben we nog niet genoeg afgezaagd afgelopen tijd). Niet iedereen wist zich een houding te geven in de nabijheid van vrouwelijk schoon, maar voor zover bij de redactie bekend is het zenuwkotsen uitgebleven. In plaats daarvan was het een avond vol ijssculpturen, dansen zoals dat alleen voorkomt in Oeks favoriete rom-com op muziek van iedere kleuters favoriete schoeiselbevestiging.

Voor degenen die na de liters wijn nog in staat waren hun jongeheer in een acceptabele staat van dienst te krijgen was het een mooie avond. Het overige gezelschap heeft het bij slap gebuts tegen de dijen van de ongelukkige date of lieflijk geknuffel moeten houden, de keuze is aan u.

Een verslag van de reis naar Marrakech houdt u te goed. Voor nu kunnen we terugkijken op een Lustrum waarin Braque wederom bevestigd heeft dat alle stereotypes over het Zwart-Witte collectief zonder meer kloppen. Maar wat was het weer mooi!

“Ouder maakt niet altijd wijzer”

Met de Franse kater net uit de ogen gewreven, was het tijd voor niet de eerste, niet de tweede maar de twééde borrel van Tilburgs Heerendispuut Braque! Waar er voorgaande jaren bakken met geld werden gesmeten voor die oh zo instinctieve wauw-factor, werd het roer nu volledig omgegooid naar een heuse Craaazy-factor,  drie a’s anders telt het niet. Een hoop verandering dus, waar we natuurlijk enorm fan van zijn. Ik neem jullie graag mee voor zover mijn herinneringen dat toestaan. 

17:17: de huiswuppen, beter bekend als lichting Te Laks Voor Wax, werden verwelkomd in Café Plato. Een bataljon culi-labbers uitgerust met Braque-koksbuizen, messen en keukenschorten, was al een dag bezig om in de uiterst steriele Plato-keuken verscheidene gangen klaar te maken. Uiteraard waren ze voor een kritische vergelijking niet verlegen: “deze koelkast is schoner dan dat terrarium in de KB”.  

Terwijl de amuses je om de oren vlogen en er zeer uitdrukkelijk was uitgelegd wat de goede wijnen waren en de kapwijnen, mochten de klooien voor het eerst een Plato-stoel gebruiken waarvoor die bedoeld is. Gang na gang kwam voorbij, waar het per gerecht des te meer duidelijk werd dat Kasteel Maurick het écht moest hebben van hun locatie.  

Nadat alle soorten wijn waren leeg gekapt en LAB hartelijk was bedankt, konden de stapschoenen aan en de shirts verwisseld, foreshadowing. Actief Zwart-Wit en lichting Haarspray No Way, namen al snel de eerste lijn trein op weg naar een mooie avond.  

Bij aankomst in het schilderachtige Breda, waar alle 37 Furiae-potentiëlen de naamsticker “Sophie” op hun borst hadden gekregen en een dakloze de halve voorraad bier had ontvreemd, kon de Craaazy 88 van start gaan. Van armpje drukken met daklozen, een bierdoop voor de Grote Kerk tot het achternarennen van kippen in het Valkenberg, het was, zoals ze dat in Breda zo mooi zeggen, schitterend.  

Ondertussen liepen de straten over van het Bredase ‘studenten’-tuig en werd het tijd om toevlucht te zoeken in dé postzegelbar van Breda: Café Janssen. Dansen in Janssen werd schuren met de Westerburen; het bier was op rekening en dus de avond praktisch gratis, en My Little Lady was tot de volgende kroeg te horen. 

Nadat ook Brum en zijn klooienroedel, ontdaan van hun kleingeld, het casino uitdropen en de geïmproviseerde loempia-mukbang was afgerond, was het dan eindelijk tijd voor de MultiTurbo Sexy Singles Bus XL. Dansjes volgden, teamshirts werden uitgewisseld en Schar heeft ook vanuit deze bus weer minstens twee bergen waargenomen.  

Heren van toekomstige lichting Niet Geil van Gel, bedankt en tot de volgende. 

“Hé Sophie.  Ja? 

Ja? 

Ja? 

Ja?”

Jammerend vallen de eerste bladeren van de bomen af, de eens blauwe lucht neemt een kille toon aan, vergelijkbaar met de toon op het gezicht van Miguel “American Psycho” Den Otter wanneer de markt gedaald is. De introperiode is van start en daarbij horen uiteraard draaiboeken strakker dan het gemiddelde shirt van Klink, half geïmproviseerde verhalen van klooien en Labbers die een of ander lulverhaal komen vertellen waarin uiteraard niet te veel over de ontgroening wordt verklapt en rekening wordt gehouden met het GA komen vertellen over hun uitgekozen biertje.

Met de disputentochten achter de rug is daar hét moment om, van de steeds kleiner wordende groep nieuwe sjaars, de parels van de Oc’ers Pioters kiezelsteentjes te onderscheiden. Dat werd gedaan in een kenmerkende vergadering waar Luke “ik vond het wel een chille gast” Kemps, je raad het misschien al, iedereen wel een chille gast vond. Mede dankzij de vele controversiële meningen van de andere leden: “relaxte gast” “prima gast” “maagd” ontstond daar dan toch een smoelenboek een soort opzetje van een opzetje van het smoelenboek. Maak er wat moois van Loebas!

Wat moois heeft hij er zeker van gemaakt want klokslag 18:47 stonden daar 11 nieuwe muiters voor de deur. Oh wacht tuurlijk niet, een Vatos klooi besloot vijf minuten te vroeg te komen, echt, ze worden elk jaar dommer. Nou goed, ook dit jaar begon het weer met een speciaalbier proeverij waar we uiteraard geen enkel verhaal hebben gehoord dat ook maar iets met bier te maken had. Na wat motiverende woorden te hebben gehoord over de broederschappen en vriendschappen voor het leven die je binnen Braque opbouwt. Naast de stripclubverhalen die daar uiteraard bij komen kijken, werd het dan toch tijd voor de huifkar.

Na de welbekende stoomkamer vol met koprollen, gezongen liederen waarbij menig klooi verbijsterd staat te kijken en de “daar boven op die berg” grappen was het tijd voor de stoel-sessies. Na ambachtelijke verhalen over griep tunnels (onthoudt dit, is belangrijk voor later) wordt ook de term “pisklooi” een nieuw leven in geroepen. Waar we nog een euforisch verhaal over de bloemetjes en de bijtjes te horen kregen, vergelijkbaar met een gemiddelde cabaretvoorstelling, kon plaatsgemaakt worden voor de volgende traditie.

Na lang wachten was het eindelijk tijd voor de traditiegetrouwe borrel met de gele muur. Met als thema “Tikibad” werden van tevoren prachtige versieringen opgehangen met hulp van Conserva. Echter moet ik bekennen dat de attributen er nog slechter bij hingen dan de kerstversiering op Auschwitz. We weten allemaal wat voor kille sfeer daar hangt. Met wat correctie van een aantal Braquers op het witte paard hing het er allemaal weer vrolijk bij.  Alhoewel Rintje dit jaar wel de snackshift wist te bemachtigen, wisselde hij de rust die daarbij komt kijken in voor een grimmige afterparty. Gekenmerkt door Micheal Michelle Michel Miki Mike die besloot 500 snacks in haar mond te proppen. Dat is minder aantrekkelijk dan het wellicht klinkt, gezien die mond ook de tong van een niet nader te noemen ex-penver heeft verwelkomd. Na nog wat patsergedrag van een ondertussen welbekende vierdejaars kon ook aan deze borrel een eind gebreid worden. 

Dank voor jullie aanwezigheid mannen!

“Per ongeluk een half maandsalaris in de slip van een Tsjechische hoer gestopt”

Waar voorgaande besturen achteraf geroemd werden om de getoonde visie, het inzicht en bovenal het vermogen om te verbinden het feit dat ze het een jaar hebben volgehouden, was het ook aan het einde van collegejaar 2024-2025 de taak aan een nieuw stel klooien om te bewijzen dat ze over hetzelfde bescheiden vermogen beschikken.

De notulen over dit voorval spreken boekdelen: dhr. Paddelboef heeft het voor elkaar gekregen om wel 7 (!) gehele pagina’s met semi-coherente zinnen aan elkaar te rijgen. Het was immers weer een wissel zoals er al velen geweest zijn, veel gebral, weinig inhoud en tien van de veertien aanwezigen die na puntje vijf al niet meer in staat waren om de agenda voor hun neus te kunnen lezen.

Enkele pittige doch slaapverwekkende opdrachten van de stemcommissie en gebrekkige debatten verder, was duidelijk dat het reeds in de wandelgangen gevormde bestuur, tegen niemands verwachtingen in, het komende collegejaar de hele boel bij elkaar gaat koekeloeren. Zodoende feliciteert T.H.D. Braque de volgende leden met hun nieuwe functie:

Praeses – Tom

Ab Actis – Timo

Quaestor – Ruben

Zoals u leest, wordt het komend jaar in ieder geval heul gezellig in de bestuursapp. Naast deze uiterst eerzame functies zijn er tijdens de vergadering nog enkele andere honoreringen uitgedeeld. Zo is Timo naast Ab Actis en KLM-onderhoudsmannetje tevens TOCK Praeses, is Brum er weer vandoor gegaan met de Gouden Griffel en heeft Pion zijn muze bij thuiskomst mogen verblijden met een aubergine-achtig voorwerp.

Via deze wijze wilt T.H.D. Braque de heren van Bestuur XXXV bedanken voor hun tomeloze inzet en Bestuur XXXVI alvast succes wensen in het komende lustrumjaar!

Hemelvaartsdag: een dag van bezinning, maar niet alleen voor kindervriend Chris Stoffer, ook voor de Nederlandse student die terug kan blikken op een jaar vol dertien-in-een-dozijn-feesten. De TOCK herrijst, en hoe. Kookworkshops, stages en Leaves & Vedor zijn geannuleerd, de flessen bestickerd beklad en de tent is als een Quechua op het veld verschijnseld. Daar gaan we. 

Nadat het regenplan was overgedragen aan de slaapkamer van Rintje, kon ons jaarlijkse paradepaardje gaan hobbelen. En gehobbeld werd er. De opbouwdag verliep in een tempo waarvan zelfs Femke Bol zou zeggen: “Ha-ha! Dat was mik-mak-Mickey-snel!”. Het was een dag met opvallend weinig mauwen, zowel verbaal als textiel, wat voor sommigen het perfecte opstapje bleek voor een opbouw-after in de Smidda. Zo ontstaan dus tradities. 

Na enkele onschuldige druppels gingen de deuren open en werd men ontvangen door een totaal arbitrair rood beest dat in de verste verte niet op een Braque-hond leek een heule gròte Braque-hond! Het pimpelen ging van start en onder de runners werd het kaf van het koren gescheiden. Nadat boykie Tycho was bekroond tot opper-boykie d’n eerste, hing de sfeer er pas écht lekker in. De TOCKtailbar liep als een jekko, familie Moffel hield in de glazentent alle grote ballen hoog en een HEEEEL terras heeft HEEEEL goed kunnen genieten van wat gestoei in de bosjes.  

Maar plots sloeg het onheil toe. Een ongeschreven regel was overschreden binnen het toernooi, wat kwade invloeden als gevolg had. Want zodra het valse, frauduleuze, Nettorama-dispuut de finales had bereikt, viel de muziek stil. Een met koper gevoerde slang bekroop het veld en nam de meest kwetsbare, in rolstoel zittende superteef als prooi. Andere mensen moesten een vergiftigingspoging ontlopen en bij overmaat van ramp waren de cocktailglazen voor de tiende keer op! 

Gelukkig was daar Philly Special om de zwalkende wiskundeschriften met dyscalculie van de eerste plaats te weerhouden, de beunen van Ultrasound om de geluidskabel te vervangen, Dwars om de gedupeerde te voorzien van een goede maaltijd en Tycho om barhoofd Bart tot de nodige rust te bedaren. Want je weet: zolang barhoofd Bart zijn bar-hoofd gebruikt om de barre bar het hoofd te bieden, blijft barhoofd Bart barhoofd.  

19:00; alle trieste sneuneuzen die nog op het veld stonden werden weggebonjourd door de geoliede sluis. Het prosecco cava-moment was daar en de guts-tent opende zijn deuren. Halverwege de avond bleek dat de beveiliging vanwege het ontbreken van avondeten hun werk had neergelegd en een brugklasser het podium op had laten gaan. Nadat dit de mainact bleek te zijn en de praktiserende beveiliging zijn principes overboord gooide bij het ontvangen van mogelijk haram eten: “Jah, zal wel”, bereikte de avond zijn climax. Zwetend in de zweet-tent viel de nacht, waarin het podium nog een bouwtechnische keuring kreeg van Baba en DJ Merlyn er een mooi einde aan toverde.  

Op zoek naar overtreffende climaxen werd door onze romantische Bourgondiër de rosébar omgetoverd tot een terras bij maanlicht, maakte Moto de grootste floenk van de dag door drieduizend munten aan F.C. Tilburg te doneren en werden vastgeroeste relaties vernieuwd met verstikkingsspellen.  

“Wat was de chronologie van de paniekaanval?” 

Tijdens het datediner van dit jaar staat er veel op het spel. Met het lustrum in het verschiet is het alom bekend bij de Helden dat er zaadjes geplant moeten worden – zowel spreekwoordelijk als letterlijk. Voor het lustrumgala is het namelijk van belang dat ieder een date heeft, zodat je spoedig je excuses kunt maken wanneer je onverhoopt een Quist-type tegenkomt en zodat je overtuigend kunt meepraten wanneer Leijs weer begint over zijn polygame verleden. Afijn, een generale repetitie dus.

Terwijl de dates op de KB werden ontvangen, waren de heren in het café daartegenover gesprekken van het vertrouwde welbespraakte niveau aan het voeren. Onderwerp van de dag: kon men weer met een goed geweten ten strijde trekken na recentelijk een chlam-scare te hebben gehad? Met overtuiging klonk het affirmatief, echter bleef er wel een twijfelachtig gevoel in de lucht hangen of het wel zover zou gaan komen.

Ten eerste ligt hieraan ten grondslag de falende randvoorwaarde voor een geslaagd datediner: dates. Verbazingwekkend genoeg bleek de uitspraak “ben je nou naar mijn tieten aan het kijken” namelijk geen teken van romantische affectie door te laten schemeren. Zodoende was aan enkelen de taak om deze avond met een vriendendate af te leggen en te vechten – of niet – tegen primaire instincten in een ruimte die verder gemarkeerd werd door een aroma van feromonen, goedkoop parfum en voedsel dat enkel goedgekeurd zou moeten worden voor uitkeringstrekkers en dergelijke sloebers.

Dat laatste was wederom een gevolg van het naderende lustrum en de bijbehorende laagconjunctuur in de vastgoedportfolio’s en overige spaarpotten van verscheidene leden. Dit vereiste dat het diner georkestreerd werd in café Brick – of, zoals de Praeses het subtiel verwoorde, “een tent voor ordinaire burgers.” Hoewel, hadden ze maar burgers. Het bleef daarentegen bij koude runderlapjes en een kaasplankje.

Toen de uitbater lucht kreeg van de feromonen onze houding tegenover zijn etablissement, werd het tijd om de kroegen van Tilburg op te zoeken. Al snel waren de Amsterdammers te vinden in de karaokebar en stond de overige minderheid starnakel in de Boekanier, alwaar een enkeling een glas naar zijn hoofd geworpen kreeg wegens openbare intimiteit en een ander ogenschijnlijk de huig van zijn date verkoos om zijn handen te wassen na het urineren. Gelukkig resulteerde dit alles in een indicatie van een hoogconjunctuur binnen de T.H.D., aldus een polletje de volgende ochtend.

Dank aan alle dates voor een prachtige avond, wellicht zelfs ochtend en, in het opzienbarende geval van Grind, toekomst.

“Het eten hier is niet al te best”