Dispuutsnieuws

Dolle Duitse Donderdag

Anderhalve dag na de wissel stond er voor de Helden alweer een borrel op de planning. De nieuwe Ab wist het dispuut in zo’n kort tijdsbestek schijnbaar nog niet genoeg naar zijn hand te zetten, want het collectief diende op deze zomerse dag af te reizen naar zijn gevreesde Limburg. De jongste lichting had de dag ervoor gelukkig wel de nacht van hun leven gehad met het veroveren van de spouwen-en- draken-douwen-trofee jaarclubtrofee. Deze heftige nacht zorgde er echter wel voor dat Brum nog slechter was in zien dan Moes incapabeler bleek dan normaal. Met zijn vermoeide lichaam – een kwartiertje inspanning voelt voor de Ali-express Kirk Hammett immers al net zo zwaar als een SS-bootcamp – kreeg hij het namelijk in een uur tijd niet voor elkaar om het gevraagde borrelcadeau te halen. Het leidde tot paniek bij het nieuwe bestuur. Krik besloot derhalve om bij te springen, maar vergat derhalve zijn belangrijkste accessoire. De gloednieuwe Praeses was zowaar nog vergeetachtiger dan zijn rechterhand. Wist u, waarde lezer, namelijk dat drie A4 ́tjes printen langer duurt bij de printshop dan bij de printer van de man met zes virtuele zetels? De afgesproken tijd en daarmee de afgesproken trein werden dan ook niet door iedereen gehaald.

J tot de O tot de SSA – die gelukkig wél op tijd was na zijn kappersafspraak – probeerde het collectief nog wel bij elkaar te houden. De nestor en de opperdildo trokken echter hun eigen plan. Zij sprongen namelijk à la Ronald Koeman op een trein die deze donderdag slechts twintig één keer voorbij zou komen. Daarmee leverden ze net zo’n krachtig statement af als de UEFA onlangs deed tegen de Hongaarse Thierry. Het viel ze echter niet kwalijk te nemen. Kjak – wiens meest revolutionaire beleidspunt als TOCK-Praeses was dat hij de coronasituatie nauwlettend in de gaten zou houden – bleek na zijn zware kritiek op de ‘’inhoudsloze’’ beleidsplannen van het nieuwe bestuur namelijk simpelweg gelijk te hebben. Snof was natuurlijk al helemaal ontdaan van het ondermaats handelen van het bestuur en liet dan ook terecht van zich gelden. Afijn, nadat de nestor een hartig woordje had gesproken met El Zizelinho was het allemaal weer koek en ei. De rit in de burgerrups was vanaf vervolgens weer als vanouds gezellig. Brum wist in dit traject zelfs meer actie uit zijn mouw te schudden dan in zijn eerdere treinrit naar Venhorst. Na een warm welkom van het ontvangstcomité vervolgden de Heeren de weg naar het terrein waar Willem Holleeder opgesloten zou kunnen zitten de soos van KoKo aan gelegen lag.

Waar de Helden in de veronderstelling waren dat iedere vereniging net zo onverantwoordelijk en losbandig met de coronaregels om zou gaan als het Plateau-bestuur, bleek in Mestreeg niets minder waar. De BarCommers van KoKo – die ongeveer net zoveel gezag en autoriteit uitstraalden als Stift tijdens de wissel – zaten de integratie namelijk sterk te ondermijnen. Door de dictatoriale stuiptrekkingen van de afgekeurde politieagenten leek de gezelligheid namelijk nogal de duikboot in te gaan. Nadat iedereen vervolgens maar besloot om kansloos te zuipen, vond er een kentering plaats. Plots was het gezellig, vonden er serieuze gesprekken plaats én leek de nestor van zijn dozijn pandapunten af te komen. De nieuwe Praeses ontroerde vervolgens de aanwezigen met zijn gulle donatie aan de plaatselijke AC wiens hoofdprijs nog treuriger was dan Kriks charme-offensief bij een dame die zijn moeder had kunnen zijn eerste speech. Erna besloot het collectief om Kamp Koko te verlaten om de stad te verkennen. Eenmaal beland bij een huis dat veel weg had van een Centerparcs-onderkomen, besloot Heuj om het zekere voor het onzekere te nemen en alvast het loodje te leggen voor de avond. De rest van het gezelschap borrelde nog door tot de integratie definitief verdwenen was, waarna de grond bedden maar eens werden opgezocht. De ochtend erna mocht heel treinreizend Nederland zien dat Moes zich nogal opgelucht voelde, maar dat mocht de pret voor de meesten juist niet drukken. Eenmaal terug in Tilburg werd de avond nog even geanalyseerd, waarna het collectief weer over ging tot de orde van de dag.

‘’Heb je een vriend?!’’

Afstuderen Stijn

Het afstuderen van ons Koek: een dag waar menig jong studentenmeisje lang op heeft gewacht en na vandaag niet is opgelost voor zij die in Rotterdam wonen. Het was een dag waar probleemloos het hele dispuut bij aanwezig wilde zijn en waar iedereen graag zijn tentamenperikelen een dagje voor wilde vergeten. In de, naar Brums begrippen, vroege ochtend verzamelde het collectief op de KUB. Stipt op tijd verscheen men onberispelijk in pak, gestreken hemd en pantalon met krijtstreep. Dat de temperatuur snel zou toenemen was een gegeven en in de hitte wachtte de Leeden tot Koek met het verlossende antwoord de Cube uit zou lopen. Na enige tijd zag men uit de verte een grijnzende, behaarde boskabouter lopen die hard met zijn armen zwaaide. Met luid gejuicht werd de 8 van de Blanke Onana ontvangen, waarna de alcoholvrije kratten bier snel op de huifkar van El Kees werden gegooid. Na nadrukkelijk geïnstrueerd te zijn te zitten tijdens de hele rit vertrok de huif en stond het dispuut snel op om het lied der liederen ten gehore brengen. De rest van de dag trok als een hittegolf voorbij: anekdoktes over Stijn’s schamele successen bij de vrouwen werden gememoreerd, jongere lichtingen werden ervan overtuigd dat MoederKoek een geweldig mens was en dat Daniel eigenlijk beter ook bij de club had gepast. Op enig punt op de dag was het onduidelijk of Poet een rood hoofd had van de hitte of onderdrukte woede op Moes, en was het onduidelijk of Mr. Ctrl+V last had van zijn ontstoken oog of een traantje moest wegpinken. Kwak moest om half 7 naar huis worden afgevoerd en heel even waande iedereen zich in het vorige academisch jaar. Veels te snel waren de pullen leeg en de fusten op en keerde men huiswaarts om zich voor te bereiden op een week vol tentamens. Behalve El Biscuitto zelf: die heeft nog een maal Plato uitgespeeld waar hij per toeval 2021 tegenkwam die nog hard aan het studeren waren. Van harte gefeliciteerd Koek!

“Als je denkt dat iets gebeurd is, moet je er dan onderzoek naar doen? Ben je anders medeplichtig?”

Een Nieuwe Wind

Met de afstudeerborrel van Alexander nog vers in de benen en een goede burger menu kon de wissel van start gaan. Hoewel de Praeses een paar uur van tevoren nog had lopen janken omdat hij het wel erg vervelend vond dat hij op zijn falen werd aangesproken, was het dispuut onverbiddelijk en nog voordat zijn eigen puntje was afgelopen had hij ‘lil Eric al meerdere keren gespekt. Vervolgens motiveerde de Ab Actis de kandidaten, uitte de Quaestor nogmaals zijn ongenoegen uit over de financiën van Zaag en had de Assessor zoals gewoonlijk niks te melden.

Toen werden de dingen besproken waarvoor deze avond bedoeld was. De kandidaten lichtte hun visie en beleidsplannen toe, dit met wisselend succes. De één koos ervoor om het Plato regelement flink door te spitten terwijl de ander besloot om gedurende de presentatie alleen zijn voorhoofd te laten zien. Hoe het ook heeft mogen lopen, na de stemming zijn de volgende namen de kartrekkers van het dispuut.

Praeses: Marc de Bruin

Ab Actis: Loek Maas

Quaestor: Peije Es

Assessor: Thomas van der Hee

Wij wensen het nieuwe bestuur veel succes toe en bedanken natuurlijkerwijs het vorige bestuur, Willem Hamoen, Jeroen Valkenburgh, Job Geurts en Quinten Verhaar voor al hun toewijding en inzet gedurende het afgelopen jaar.

Ik reageer hier morgen even op”

Afstuderen Alexander

Na vorige week de leegstroom van het dispuut gevierd te hebben in de vorm van het afstuderen van Koek, was het in minder dan een week tijd dat dit nogmaals gevierd kon worden. Op 22 juni jongstleden was het namelijk zo dat Smalo ging afstuderen. Zodoende hoefden de Helden zich niet druk te maken om nuchter de Wissel ALV binnen te komen. Hoewel de heer Smaal er zelf weinig vertrouwen in had en al had willen tekenen voor een 5.5, bleek deze verwachting niet in lijn te zijn met de realiteit en kreeg hij een mooie 8 voor zijn thesis!

Alexander besloot de Slagroom sleur te doorbreken en had het dispuut uitgenodigd voor een borrel op zijn dakterras. Kort na aankomst vond de traditionele verkleedpartij plaats en de traditionele huifkarrit. Cees had de avond daarvoor problemen gehad met de ibahesj wouten en durfde het zodoende niet aan om op klaarlichte dag een ritje te maken. Een beslissing die achteraf terecht en zeer verstandig bleek. Om Alexander toch nog te voorzien van een mooi afstudeerfuifje werd er door de Quaestor diep in de buidel getast en een andere huifkar geregeld.

De Heeren moesten wel even wennen aan dit nieuwe rijtuig. In deze huifkar was de Heldiale koprolbank vervangen door een aantal zitjes die zo dicht op elkaar stonden dat zelfs twee Josjes moeite zouden hebben om tegenover elkaar te zitten. Daarnaast duurde het ellenlang voordat de speaker werkte en was de lichtinstallatie vervangen door een schraal led stripje. Ook de afgestudeerde voelde zich niet helemaal op zijn gemak. Dit had echter niks te maken met het gebrek aan faciliteiten, maar doordat er een kale beun zich aan het gezelschap had toegevoegd, die niks anders deed dan norse blikken afvuren op de prinsessenvleugeltjes van Alexander. Tegen het eind van de enerverende rit zeshonderd rondjes om de ring, werden we veilig geëscorteerd en naar huis gebracht door wat betrokken ambtenaren in functie.

Eenmaal terug op de Heuvel werd wederom het dakterras opgezocht. Onder het genot van een paar bakkies met groene knuppels en een goede borrelplank werd er met tegenzin geluisterd naar Kwak die een rol als campagneleider had aangenomen. Gelukkig drukte dit niet op de sfeer en vloeide het bier rijkelijk totdat de Helden zich op gingen maken voor een avond vergaderen gallen en Alexander voor een rustig diner. Alexander nogmaals van harte gefeliciteerd met het mooie resultaat!

Volgens mij heeft die vent het niet zo op mannen”

We are going on Ascension day

Nijmegen. De stad van het Kronenburgerpark, de Goffert en de Vierdaagse. Normaliter altijd de rust zelve, maar Hemelvaartsdag was een andere dag dan anderen. Stipt om twaalf uur sprong het collectief namelijk op de burgerrups om een bezoek te brengen aan de dames van Emmeken. Creatief meesterbrein Maud Quen had bedacht om ‘M’ te introduceren als thema voor de borrel. Een thema dat dus creativiteit vereist; dat haalt bij veel Braquers het allerslechtste naar boven. Zo ging Moes als mislukkeling naar de borrel door niks anders aan te trekken dan normaal, trok Kwak zijn gedateerde act weer tevoorschijn en ging Krik als Moes naar de borrel door Floyd na te apen.

Gelukkig bleek Braque ook nog enkele leden te herbergen die wél enig creatief vermogen hebben. Zodoende keken enkele treinreizigers verbaasd om zich heen toen ze een groep mannen verkleed als maneges, masterchefs en Mexicanen door de trein bakken zagen kappen. In de bus zorgden de Helden ook voor gefronste wenkbrauwen. Al helemaal Heuj – ironisch genoeg zittend op de achterbank – zorgde voor verbazing door op de dag van de TOCK minder content voor te hebben bereid dan het bestuur van de zuipende priesters. Eenmaal aangekomen op Nijmegen Centraal wachtte de Helden een icekoud onthaal, tot ontsteltenis van Zaza. De subclubjes zochten vervolgens hun toevlucht naar de verschillende huizen en aldaar kon de borrel van start gaan.

Waar de ene groep geluk had met een grote locatie met ruime tuin, was het voor de ander even doorbijten op een stinkende kleine studentenkamer. Gelukkig hadden de dames van Emmeken erg hun best gedaan om voor ons een zo leuk mogelijke borrel neer te zetten. Zo was het voor Kwak genieten geblazen aangezien hij alleen maar zesjes negens om zich heen zag, Zaza meende door zijn dubbele ice ook het dubbel aantal vrouwen te zien en voor Moes en Brum werd het ouderwets vechten om het bot. Na een heuse shotjesbingo en pizza fiasco vertrok het collectief ieder voor zich met de snelbus richting het o zo gezellige Tilburg, zodat daar nog even wegpiraatje gespeeld kon worden op de GO-scooter (inclusief lekke band) om zo een einde te maken aan een enerverende dag.

“Ik heb even een brainfart. Wat is ‘ja’ in het Frans ook alweer?”

Update der ledenbestand

Onredelijke verwijten maken, kritische vragen liever negeren dan pareren en tegen beter weten in blijven geloven in jezelf; het is de verkiezingscampagne van Jesse ‘lege zak gevuld met loze kreten’ Klaver in een notendop een beknopte samenvatting van hoe de klooien zich de afgelopen maanden manifesteerden. Waar de klooien naargeestig zochten naar een manier om zich te revancheren voor hun prestaties, zochten de Braquers naar een manier om de gedachten eens enkele dagen te verzetten. In de borrelroom ging het – voornamelijk door Volt-hooligan Wopke – de laatste tijd namelijk vaker over Laurens Dassen dan over de sjaars van Furiae, AA en Conserva Fame; volgens menig lid een zorgwekkende ontwikkeling. Zodoende was het tijd voor de klooien om eens uit hun burcht te komen en te laten zien uit welk hout ze waren gesneden. De Weeco schoot de Helden en de klooien gelukkig te hulp en plande een weekend voor ze in. Gezelligheid gegarandeerd!

Om er zeker van te zijn dat de coronette niet om zich heen zou slaan, besloot Krik-Jan ‘positive vibes only’ Maas om te doen wat Hugo al maandenlang nalaat. Louter negatief commentaar later kon men met een gerust hart proosten in de borrelruimte. Schar had het aldaar al snel op zijn heupen.  Enkele spelletjes later ging hij echter al snel de duikboot in. Datzelfde gold ook voor Brum, die in korte tijd hetzelfde spraakgebrek wist te ontwikkelen als zijn ultieme voorbeeld Moes Emile Roemer. Hampie had ondertussen zijn zinnen gezet op een special guest. Dat het verschil tussen de twee zo’n 50plus besloeg, deed er voor deze avond eventjes niet toe. Stift kreeg het ook plotseling moeilijk toen hij onder druk kwam te staan en plofte plots net zo makkelijk op de bank neer als de gemiddelde PVV-stemmer na een dagje sollicitaties opsturen. PSS Djarniloef had het intussen wel gehad met de lekke lichtingsband en trachtte hem te plakken door Stift eens met de neus op de muur feiten te drukken. De harde woorden van de redelijkheid zelve en wat roze vloeistof zorgden gelukkigerwijs voor een reïncarnatie van de klooienboeven. Vrolijk dansten ze vervolgens de nacht door, tot het moment dat enkele andere VIP´s besloten het feestje te vergezellen. Krik vond hun aanwezigheid zelfs dermate gezellig dat hij hen besloot uit te dagen voor een spelletje ‘beboeten, klappen of meenemen’. Frommel en Zizoef beviel dit spelletje echter zo slecht dat ze beduusd hun kamers opzochten, waarna de andere aanwezigen dit goede voorbeeld volgden.

De Helden verschenen de volgende ochtend fris en fruitig aan het ontbijt. Reikhalzend uitkijkend naar wat komen zou, hadden de klooien zelfs besloten om hun beste outfit klaar te leggen. Stift had echter niet de weersvoorspellingen van tevoren bekeken. Schar was hier wel van op de hoogte en had besloten om zich in de ochtend niet te scheren, tot ontsteltenis van zijn medeklooien. Wopke speelde vervolgens – net als zijn naamgenoot – verstoppertje op het moment dat hij er moest staan, maar Brum wist zijn verblijfplaats uiteindelijk toch op tijd te achterhalen. Vol goede moed vertrokken de klooien vervolgens naar een omgeving waar naar alle waarschijnlijk inteelt meer wordt gedoogd dan het homohuwelijk. Eenmaal aangekomen bleek dat de boswachter echter net zo hard verstek had laten gaan als het brein van Brum toen hij zijn spullen in moest pakken, tot ergernis van de Weeco. Vervolgens bleek eens te meer dat de maaltijd heilig is. Wat echter vooral opviel tijdens het eten was dat de nestor niet zo goed weet wat hij met zijn vrije tijd doet óf dat hij ongemerkt diverse taalcursussen heeft gevolgd. De Nutteloze zakken bleken na het diner vervolgens uit te blinken in de helft van de boodschappen vergeten in het persifleren van Dennis Weening, maar bleek ook dat de Koninklijken zonder de aanwezigheid van Floyd Coronaloid konden. Nadat de klooien het lustrumlied van de gele molratten de hit van Shania Twain frappant frequent hadden laten klinken, werd het tijd om weer op adem te komen en de bedden op te zoeken.

Na een hete nacht verschenen tortelduifjes Kwak en Krik – maar ook zeker de aspiranten en Koek – weer fris en fruitig aan de ontbijttafel. Met de camera op zak mochten de klooien vervolgens laten zien dat ze dezelfde strijdlust in zich hadden als de verzetshelden die sneuvelden bij Market Garden, terwijl Jossa en het Valkenswaardse Michelin-mannetje op dat moment genoten van de aanwezigheid van Heujs zusjes een welverdiend kopje koffie in de tuin van Richard. De klooien lieten bij terugkomst vervolgens blijken dat ook zij hadden gerekend op meer bakkies pleur. Gevolg: een fotogalerij die nog minder inhoud betrof dan het gemiddelde badgesprek tussen Hampie en Snof. Zaza schudde vervolgens met zijn hoofd, wat hem duidelijk niet in dank werd afgenomen door de aspiranten.

De klooien wisten zich tegen alle verwachtingen in toch op te klimmen. Toen de zon op was gekomen waren de Helden om en derhalve mochten Joris Bus, Martijn Vennekens, Peije Es en Ischa van de Voort na maanden van gestotter, gestamel en bovenal volharding ergens in de nacht van donderdag op zondag het klooienshirt inruilen voor het Heldiale Zwart-Wit. Proficiat Heeren, maak er een geweldige tijd van!

Sinterklaasje dankuwel

Het afgelopen jaar was een jaar waar tradities ten dode waren opgelegd. De TOCK kon geen doorgang vinden, Bevrijdingsdag en Koningsdag werden thuis gevierd, zelfs Carnaval moest wijken voor de Coronetten. Desondanks probeert dispuut Braque een ferme grip te houden op wat ooit was en ooit weer zal zijn. Hierom werd de Sint ook hartverwarmender dan ooit binnen gehaald. De goedheiligman had van de zoute honden van afgelopen jaar geleerd en hierom werd een wat gangbaardere cocktail aangedaan voor SBS-kijkers en Telegraaf lezers.

Na een warm welkom van Sint en zijn Pietermannen was het tijd om aan te vangen met de geschenken en sneren in ABAB AABBA AABB Lid 1: AA, lid 2: BB, lid 3: CC enz. vorm. Zoals ieder jaar werden er traantjes gelaten en kervinkjes gezet. De lijst met verboden woorden bleek helaas niet bij iedereen aan te zijn gekomen en zo werd er nog wel eens een boze blik van de PSS geworpen in de richting van de klooien. Als het geen wedstrijd is, dan is het saai en een verveelde Braquer, is een vervelende Braquer dus zodoende mocht ook onder de Goedheilig proza een sticker van beste inzending worden uitgedeeld. Ervaring komt met de jaren en zo werd niet één van de twintig toneelstukken met fysieke dan wel klooi verwijderende instructies gekozen als crème de la crème en was het de nestor die er met het beste gedicht vandoor ging. Dit gedicht bleek naast vermakelijk ook enorm handig als geheugensteuntje voor wie Zaag ook al weer is en waarom we hem er niet graag bij hebben.

Met slechts één glunderende Braquer in de ruimte en een ietwat groter aantal bedroefde leden was het tijd om de competitie weer tot leven te brengen en wellicht wat financiële middelen te verkwanselen dan wel te vermeerderen. De bookies hadden één overduidelijke favoriet en ook de al succesvolle nestor wist dit. Om dit voordeel tot in zijn volle potentie uit te buiten werden de coaches dan ook op anciënniteit verdeeld en kon het toernooi der toernooien beginnen! Wat koude bitterballen, slecht uitgemeten kratjes en berispende opmerkingen van de arbiter later was er ook maar één die trefzeker genoeg wist te zijn. Zo ging Schar er met de prijzen vandoor en werden de betslips één voor één bij de Quaestor ingeleverd. Nadat het laatste competitie-element er weer op zat was het tijd om het aloude spreekwoord ongelijk te bewijzen. Ergens tussen het einde van de avondklok en de lunch werden de bedjes opgezocht en kon het gespuis terugkijken op een leerzame avond.

“Kleine kratjes zijn voor niemand leuk”

Daar wordt aan de deur geklopt

De Helden waren inmiddels gewend aan het feit dat de Sint vooruit snelde om Braque te voorzien met een zak vol klooien. Toen er dit jaar zelfs op zijn verjaardag nog niks bezorgd was sloeg de teleurstelling toe, de heeren hadden immers wel zin in een avond vol vermaak. Daarom werd er hardop gejuicht toen er net na de verjaardag van de goedheiligman op de deur van de KB werd geklopt. Hoewel wijn beter wordt naarmate die langer wordt bewaard is er gebleken dat dit bij eerstejaars niet het geval is. De avond die gevuld zou moeten zijn met vermaak veranderde in een avond met slechte verhalen, raps, stiltes, heel veel excuusjes en bovenal veel gestamel.

Ondanks de rommelende magen van veel leden heeft het dispuut het toch aangedurfd om Joris Bus, Ischa van de Voort, Peije Es en Martijn Vennekens te promoveren tot klooi en het felbegeerde Beagle shirt aan over hun schouders te draperen.

Gelukkig is er nog genoeg tijd om de nieuwe beagles wat bij te brengen, want dat is hard nodig.

Tweede borrel in het kwadraat

12 oktober; de dag van de eerste borrel van Heldiaal Heerendispuut Braque. Het was tevens een dag waarop Thierry Baudet nog ongestoord grappen kon maken over mannen met keppeltjes en het was ook een dag waarop Krik nog minder dan tachtig kilo woog. Sindsdien verstreken er veel dagen, maar op 2 december was het zover: Braque mocht weer eens sjaars in levende lijve ontmoeten! Aan de lange lijdensweg die deze introductieperiode gerust genoemd kon worden, kwam zodoende eindelijk een einde.

Croque had duidelijk lering had getrokken uit het verleden door ditmaal wat eerder dan een kwartier van tevoren klaar te zijn met het neerzetten van de borrel. Met zijn ‘Jugend’ – een naam die haast nog misplaatster is dan het dedain waarmee Moes praat over zo ongeveer alles wat er gebeurt in de wereld om hem heen – was hij ditmaal een week van tevoren klaar met het programma van de borrel. De rolverdeling was ditmaal ook glashelder. Zo ging Djarniloef ervoor zorgen dat de genodigden iets culinairder zouden eten dan tafelfriet en luisterden de jongste telgen van het dispuut plichtsgetrouw naar de wensen van de Assessor om aan het eind van de week gezamenlijk met een burn-out op de intensive care te liggen de rest van de borrel te regelen.

Waar 82 er zowaar een keer niet uitzag als een vuilnisbelt, wilde 84 juist de suggestie wekken dat de bewoners er overal hun bedorven boterhammen kwijt kunnen door de stortvloed aan vuilniszakken die er in het huis hingen. De genodigden trokken zich gelukkig weinig aan van de omgeving en schoven vol goede moed aan bij de Heeren. De kookcommissie zorgde er direct voor dat Plato zich geen zorgen hoefde te maken over langskomende vrouwen dankzij de scherpe knoflooksoep die aan de aanwezigen werd geserveerd. Ondanks dat hij al ernstig vermoeid was van de reeds geleverde arbeid ging Kirk vervolgens toch op karakter de pommes duchesse halen, die samen met een flinke portie lamsvlees en een nog flinker portie pastinaak het hoofdgerecht zouden vormen. Het nagerecht werd vervolgens snel genuttigd wegens de strakke planning, waarna de gezelschappen hem stoofpeerden van de tafels. De ene groep zocht de borrelruimte op, terwijl de andere Heeren werden verrast door het verbouwde theehuisje. Met de grote hoeveelheid discolichten en afgeplakte ramen had het ravehuisje veel weg van een plek waar Axsel en Zaag hun zaterdagavonden zouden kunnen doorbrengen. Quen koos er echter voor om de avond nog rustig te vervolgen met een spelshow. De Helden en de genodigden luisterden alvorens de quiz van start ging nog een halfuur even naar de autobiografie van Snof speech van de Praeses, waarna ook Bram als afgevaardigde van LAB enkele inspirerende woorden sprak. Beknopte samenvatting: wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd.

Onder leiding van het duo Grobkop en Harpoen werd de spelshow vervolgens afgetrapt. De quiz duurde echter nog korter dan het gemiddelde rondje rampetampen van Koek, waardoor er maar snel werd geschakeld naar de Varkensmarkt waar Heuj en Estwee klaarstonden om de cantus aan te zingen. Het duo schotelde de kijkers vanaf het begin een hommage aan de playbackshow een zinderende show voor, waarin strafbakken veelvuldig de revue passeerden. Nadat een klooi voor het eerst in zijn leven had gevomeerd van de alcohol, was het voor de Helden duidelijk dat de borrel op zijn einde diende te lopen. De avondklok van bestuur Bos kwam in die zin gelegen, waardoor de borrel om twaalf uur haar Waterloo vond. De dag erna deden de Heeren de gehele avond nog dunnetjes over, waarna er met een voldaan doch katerig gevoel kon worden toegeleefd naar het vraagmoment.

‘’Je moet ook lelijke wijven neuken om te weten wat lekkere wijven zijn’’

33 Kaarsjes

Het is 17 november en dat betekent dat we de Dies van COVID-19 onze geliefde verenging kunnen vieren. Het programma was gevuld met een drietal evenementen en de bekendmaking van het Dieslied. Helaas ging het traditioneel bekritiseren van het grote hoe schrijf ik MBO boek de Almanak niet door. Dit omdat de Diescommissie de traditie van het niet tijdig leveren van de Almanak ook dit jaar weer aanhield.

De Dies werd afgetrapt op maandag met een Stuko pubquiz. Hoewel dit net zo rechtvaardig is als Feyenoord die een quiz organiseert over Eredivisiekampioenschappen, maakten de heren zich op voor een avondvullend programma veertig quizvragen. Om de quiz, die om acht uur begon, toch tot half tien te laten duren hadden de organisatoren bedacht om iedere vijf minuten, tien minuten pauze te houden. Na een lesje tof doen Latijn van de grootste spijtknor van T.H.D. Braque, een ongemakkelijk voorstelrondje van de nestor en een discussie over het Diesshirt de Diestheedoek stoomden de heren, onder het genot van Kahoot deuntjes, door naar de laatste vragen. Jobba’s ploegje deed mee voor de troostprijs, team inham streed voor een plekje op het beeldscherm, maar kon team Josje&Kirk niet passeren. In de bovenste regio streed Nestor mee voor de eerste plek, maar helaas viel de droom om de winst binnen te slepen in duigen toen de mol Djarniloef de nestor wist te overtuigen om het foute antwoord te geven.

Dag twee van de Dies stond in het teken van een silent disco. U kent het wel, een hippe lichtgevende koptelefoon waarbij je tussen kanalen kan switchen totdat je een DJ vindt die enigszins fatsoenlijke muziek draait. Helaas kwam er van deze verwachting niks terecht; we konden luisteren naar het gebazel van de MC Fat Sheeran in combinatie met Plato DJ’s die nog steeds moeten leren beatmatchen. Met de koptelefoon om de nek en de volumeknop op tien werd er met een half oor meegeluisterd naar het foute uur. Nadat de Carnavalsronde voorbij was klonk er een bekende stem door de koptelefoon; Quen was als Diesvoorzitter aan het woord, voor de gelegenheid zag hij er een keer niet uit als een zwerver en had hij zowaar zijn haar gedaan. Hoewel hij er bij stond als een dirigent met spasme heeft hij zijn speech uitstekend voorgelezen. Na de speech was het tijd voor een aantal waanzinnige challenges. Hoewel menig Braquer zijn buik vol had van inspiratieloze opdrachtjes gold dit niet voor Zizoef die het voor elkaar kreeg om in slechts vijftien seconden ontslagwaardige content te creëren.

De laatste dag van de Dies viel op vrijdag en er stond er een kookworkshop op het programma. Op het menu stond een pompoensoep,  beef wellington en een chocolate surprise. Het recept van de beef wellington was perfect gekopieerd van Gordon Ramsey en de afgevaardigden van de T.H.D. besloten dat maar te volgen in plaats van een stel stuntelende “idiot sandwiches”. De inzet van de Diescommissie werd nog een keer kenbaar gemaakt door het dessert, benodigdheden: dr. Oetker mug cake, melk en een mok. Gelukkig nam Praeses Harpoen voor het eerst in zijn bestuursjaar het initiatief, om zo de Helden te voorzien van een fatsoenlijke afsluiting van het diner en zo ook van de Diesweek.

“Ik ga het met mijn moeder doen”