De queeste van Ad Brandwijk uit Molenaarsgraaf

De queeste van Ad Brandwijk uit Molenaarsgraaf

4 januari, menig lid kampt nog met de naweeën van de Heldiale Leffe Blond vergadering van de dag ervoor. Desondanks druppelen de mannen, want Heeren lijkt me op dit moment niet zo toepasselijk, langzaam binnen. Als de trein gehaald is kan de balans worden opgemaakt: slechts 2 leden geezers verloren aan dan wel een reserve dagje, dan wel aan een gebroken poot.

Vol goede moed reist de club vervolgens richting het communistisch bolwerk dat zich Noviomagus noemt, daar staan immers de dames van Femme Fatale op ons te wachten. Dispuutsdyslect Baldo is enigszins teleurgesteld zodra blijkt dat we daadwerkelijk gaan bowlen, deze teleurstelling verdwijnt echter wanneer blijkt dat hij met hetzelfde gemak zijn ‘kegels’ omver maait als zijn illustere naamgenoot dat vroeger deed. Zodra de hippe klittenband sneakers weer veilig opgeborgen zijn kunnen de pitchers spraakwater eindelijk fatsoenlijk soldaat worden gemaakt en kan het integreren beginnen.

femmefataleWaar onze assessor geheel in de lijn van zijn voorgangers zich haperend door het officiële moment van de borrel werkt, steelt zijn vrouwelijke tegenhanger de show. De dochter van Henk Brueren  Fleurtje Carolien Carmen Karmeliet‘Car’ blijkt de nodige research gedaan te hebben en overtreft daarmee ruimschoots de pogingen van ons eigen engeltje Duif. Klokslag 12 uur kan er wederom gezongen worden, ware het niet dat het gehele dispuut collectief de uitgereikte handen van de bakermatten van het huidige kader weigert; soit.

Na het fiasco van 5 januari volgt een chaotische huizentombola, slaapplekken worden verdeeld, vrouwen matrassen geclaimd en huissleutels uitgewisseld. Als terracottagezicht LBL iedereen klaar is kan het bruisende uitgaansleven van de rode stad eindelijk aangedaan worden.

Nu is bruisende uitgaansleven wellicht wat kalmpjes omschreven maar na wat bletjes goedkoop bier, gifbekertjes en het maken van een paar staatsportretten van Mao Zedong werd het tijd om het provinciaals hol te verlaten en de “echt mooie kroegen” onveilig te maken. Bij het potten van geld legitimatiebewijzen werd al snel duidelijk dat hier weinig feest te maken was. Malle Babbe’s eigen bedrijfsleider, ere wie ere toekomt, wist ervoor te zorgen dat het niet de Braque-camera of de studentikoze bankrekening stuksloeg maar de complete avond wist te dompelen in een anticlimax waar zelfs Koek nog een puntje aan kon zuigen. “Kutwijf wilde niet.” – 2015

Geheel volgens marxistisch gedachtegoed, het blijft per slot van rekening toch Nijmegen, keren we de dag erna als groep terug naar Tilburg (een enkele verstekeling daargelaten). En nadat de machinist zich eindelijk zelf voor de trein geflikkerd had en dhr. Beuvering is uitgeraasd kan er met een verzadigd gevoel teruggekeken worden op een mooie borrel. DamesBeekvliet bedankt!


‘Pleur op met je bed, ik slaap onder de heldiale Braquedeken’

Reageren is niet mogelijk.