admin

Inmiddels ligt het schouwspel een klein maandje achter ons; de almanak is geschreven, de speeches zijn gehouden, Van Kouwens licht erotische dichtbundel ligt eindelijk in elke gerespecteerde boekhandel en het actieve kader is verlost van de beftaks die een niet nader te noemen Toetanchamonteckel in het leven geroepen had om het hele zooitje te kunnen bekostigen. Geen tijd meer voor sentimenteel gedoe en het misplaatste idee dat lid zijn van een dispuut écht meer voorstelt dan drie- tot viermaal weeks twee kanten tegelijk op kijken. Het moment van de harde feiten dient zich aan, want wat is er nou werkelijk gebeurd in onze verjaardagsmaand? Dit naslagwerk neemt u in vogelvlucht langs de hoogte- maar zeker ook dieptepunten van de Jaren ver van Hier.

Inmiddels een eeuwigheid geleden, maar de dag voor onze vijfendertigste verjaardag was iedereen die de afgelopen vijf jaar iets te zoeken, vinden, menen of andersoortig uiten van de vaak azijnzure mening had, bijeengekomen om een laatste maal gal te spuwen over een niet functionerend en tevens bij elkaar geraapt zooitje incapabele bestuurders en de erbarmelijke staat van de Schouwburgschuur. Uw schrijver zal u een diepgaande analyse van de vergadering besparen en vooral even benoemen dat het hoogtepunt vroeg op de avond aan bod kwam in de vorm van de statistieken die voortkwamen uit een enquête, waarop Dataninja Q zijn aan de TiU gekweekte skills kon loslaten, teneinde tot de conclusie te komen dat Moes inderdaad een zure nietsnut is, Brum zo mogelijk nog nalatiger is op monetair gebied dan Pion “de WBW is monopoly geld” H., en dat de kritiek die schorre Snof van zijn rechterhand ontving gedurende zijn Praesesjaar, volkomen terecht en bovenal waar bleek te zijn. Eén piemelpak, zestien lauwe kapsalons, honderd bezemkastpeuken en minder onderlinge samenhang dan een partijdag van het CDA onder Hugo de Jonge verder, konden de bedjes worden opgezocht, al dan niet bij klooien voor de oude garde.

Want: de dag erna begon het Lustrumgevoel, evenals de vijfde schurftuitbraak op de KB in twee maanden tijd, écht te kriebelen. Een openingsborrel op het grasveld waarvan gemeente Tilburg bij hoog en laag blijft beweren dat het een park moet voorstellen, waar nu ook de grijze en kalende lichtingen konden aansluiten. De kersverse LAB Praeses verschafte de aanwezige heren van een pijpbeurt over de kunde van Braque als collectief, waarna het aan Safaripark Moffel was om de hele boel eens te meer bij elkaar te koekeloeren. En zo het geschiedde.

Het bier vloeide rijkelijk, de merchandise werd met furore ontvangen en vervolgens met minstens even veel minachting op de borrellocatie achtergelaten. Het gevolg: Studentenverhuisservice Klooi&Zo mocht weer komen opdraven om de hele kiet vakkundig in de kelder, c.q. opberghok alsmede schimmelkwekerij, van 82 te deponeren. Hier konden de Labbers die te beroerd waren om één tasje mee naar huis te nemen een klooi de dozenrimboe in sturen om te zoeken naar de verfrommelde totebag met de juiste naam erop, waarvan akte.

De ietwat formele activiteiten achter ons gelaten, diende het magnum opus en tevens enige tastbare bijdrage van de feestcommissie zich aan: het KB-huisfeest-extravaganza-orgie-seks-seks-en nog eens seks! Helaas zou Braque, Braque niet zijn als niet alleen de externe DJ zijn pielemedokus heeft kunnen doen verdwijnen in een aangeschoten hertje.

Ondanks de toch matige voorbereiding prijkte er op het moment van aanvangen toch een gloednieuw schilderwerk, een tweede bar en een geluidsinstallatie in de tuin, die spoedig gevuld werd met dorstige en hormonale gasten en een handjevol damesclubjes. De strijkplank deed dienst als estafettetafel en het rode gedrocht dat heden ten dage geldt als waakhond van de T.H.D. sloeg het hele feestje vanuit de hoek bedachtzaam gade.

Wonder boven wonder bleef een derde wereldoorlog met de Korvelse Zaagselkut uit en kon haar aan chronische tia’s leidende cuck echtgenoot na elf uur toch rustig de ogen sluiten. De enkeling die het voor elkaar kreeg om nog een bezoekje aan de stad te brengen sloten de avond aldaar af met nog meer verwoede en bovenal vergeefse pogingen om zich een vochtige krocht eigen te maken, zo hebben de vogeltjes uw schrijver ingefluisterd.

Over seks gesproken: dit verslag sluit af met wat voor velen gold als de eerste kans op geslachtsgemeenschap in járen (ver van hier, want dat hebben we nog niet genoeg afgezaagd afgelopen tijd). Niet iedereen wist zich een houding te geven in de nabijheid van vrouwelijk schoon, maar voor zover bij de redactie bekend is het zenuwkotsen uitgebleven. In plaats daarvan was het een avond vol ijssculpturen, dansen zoals dat alleen voorkomt in Oeks favoriete rom-com op muziek van iedere kleuters favoriete schoeiselbevestiging.

Voor degenen die na de liters wijn nog in staat waren hun jongeheer in een acceptabele staat van dienst te krijgen was het een mooie avond. Het overige gezelschap heeft het bij slap gebuts tegen de dijen van de ongelukkige date of lieflijk geknuffel moeten houden, de keuze is aan u.

Een verslag van de reis naar Marrakech houdt u te goed. Voor nu kunnen we terugkijken op een Lustrum waarin Braque wederom bevestigd heeft dat alle stereotypes over het Zwart-Witte collectief zonder meer kloppen. Maar wat was het weer mooi!

“Ouder maakt niet altijd wijzer”

Met de Franse kater net uit de ogen gewreven, was het tijd voor niet de eerste, niet de tweede maar de twééde borrel van Tilburgs Heerendispuut Braque! Waar er voorgaande jaren bakken met geld werden gesmeten voor die oh zo instinctieve wauw-factor, werd het roer nu volledig omgegooid naar een heuse Craaazy-factor,  drie a’s anders telt het niet. Een hoop verandering dus, waar we natuurlijk enorm fan van zijn. Ik neem jullie graag mee voor zover mijn herinneringen dat toestaan. 

17:17: de huiswuppen, beter bekend als lichting Te Laks Voor Wax, werden verwelkomd in Café Plato. Een bataljon culi-labbers uitgerust met Braque-koksbuizen, messen en keukenschorten, was al een dag bezig om in de uiterst steriele Plato-keuken verscheidene gangen klaar te maken. Uiteraard waren ze voor een kritische vergelijking niet verlegen: “deze koelkast is schoner dan dat terrarium in de KB”.  

Terwijl de amuses je om de oren vlogen en er zeer uitdrukkelijk was uitgelegd wat de goede wijnen waren en de kapwijnen, mochten de klooien voor het eerst een Plato-stoel gebruiken waarvoor die bedoeld is. Gang na gang kwam voorbij, waar het per gerecht des te meer duidelijk werd dat Kasteel Maurick het écht moest hebben van hun locatie.  

Nadat alle soorten wijn waren leeg gekapt en LAB hartelijk was bedankt, konden de stapschoenen aan en de shirts verwisseld, foreshadowing. Actief Zwart-Wit en lichting Haarspray No Way, namen al snel de eerste lijn trein op weg naar een mooie avond.  

Bij aankomst in het schilderachtige Breda, waar alle 37 Furiae-potentiëlen de naamsticker “Sophie” op hun borst hadden gekregen en een dakloze de halve voorraad bier had ontvreemd, kon de Craaazy 88 van start gaan. Van armpje drukken met daklozen, een bierdoop voor de Grote Kerk tot het achternarennen van kippen in het Valkenberg, het was, zoals ze dat in Breda zo mooi zeggen, schitterend.  

Ondertussen liepen de straten over van het Bredase ‘studenten’-tuig en werd het tijd om toevlucht te zoeken in dé postzegelbar van Breda: Café Janssen. Dansen in Janssen werd schuren met de Westerburen; het bier was op rekening en dus de avond praktisch gratis, en My Little Lady was tot de volgende kroeg te horen. 

Nadat ook Brum en zijn klooienroedel, ontdaan van hun kleingeld, het casino uitdropen en de geïmproviseerde loempia-mukbang was afgerond, was het dan eindelijk tijd voor de MultiTurbo Sexy Singles Bus XL. Dansjes volgden, teamshirts werden uitgewisseld en Schar heeft ook vanuit deze bus weer minstens twee bergen waargenomen.  

Heren van toekomstige lichting Niet Geil van Gel, bedankt en tot de volgende. 

“Hé Sophie.  Ja? 

Ja? 

Ja? 

Ja?”

Jammerend vallen de eerste bladeren van de bomen af, de eens blauwe lucht neemt een kille toon aan, vergelijkbaar met de toon op het gezicht van Miguel “American Psycho” Den Otter wanneer de markt gedaald is. De introperiode is van start en daarbij horen uiteraard draaiboeken strakker dan het gemiddelde shirt van Klink, half geïmproviseerde verhalen van klooien en Labbers die een of ander lulverhaal komen vertellen waarin uiteraard niet te veel over de ontgroening wordt verklapt en rekening wordt gehouden met het GA komen vertellen over hun uitgekozen biertje.

Met de disputentochten achter de rug is daar hét moment om, van de steeds kleiner wordende groep nieuwe sjaars, de parels van de Oc’ers Pioters kiezelsteentjes te onderscheiden. Dat werd gedaan in een kenmerkende vergadering waar Luke “ik vond het wel een chille gast” Kemps, je raad het misschien al, iedereen wel een chille gast vond. Mede dankzij de vele controversiële meningen van de andere leden: “relaxte gast” “prima gast” “maagd” ontstond daar dan toch een smoelenboek een soort opzetje van een opzetje van het smoelenboek. Maak er wat moois van Loebas!

Wat moois heeft hij er zeker van gemaakt want klokslag 18:47 stonden daar 11 nieuwe muiters voor de deur. Oh wacht tuurlijk niet, een Vatos klooi besloot vijf minuten te vroeg te komen, echt, ze worden elk jaar dommer. Nou goed, ook dit jaar begon het weer met een speciaalbier proeverij waar we uiteraard geen enkel verhaal hebben gehoord dat ook maar iets met bier te maken had. Na wat motiverende woorden te hebben gehoord over de broederschappen en vriendschappen voor het leven die je binnen Braque opbouwt. Naast de stripclubverhalen die daar uiteraard bij komen kijken, werd het dan toch tijd voor de huifkar.

Na de welbekende stoomkamer vol met koprollen, gezongen liederen waarbij menig klooi verbijsterd staat te kijken en de “daar boven op die berg” grappen was het tijd voor de stoel-sessies. Na ambachtelijke verhalen over griep tunnels (onthoudt dit, is belangrijk voor later) wordt ook de term “pisklooi” een nieuw leven in geroepen. Waar we nog een euforisch verhaal over de bloemetjes en de bijtjes te horen kregen, vergelijkbaar met een gemiddelde cabaretvoorstelling, kon plaatsgemaakt worden voor de volgende traditie.

Na lang wachten was het eindelijk tijd voor de traditiegetrouwe borrel met de gele muur. Met als thema “Tikibad” werden van tevoren prachtige versieringen opgehangen met hulp van Conserva. Echter moet ik bekennen dat de attributen er nog slechter bij hingen dan de kerstversiering op Auschwitz. We weten allemaal wat voor kille sfeer daar hangt. Met wat correctie van een aantal Braquers op het witte paard hing het er allemaal weer vrolijk bij.  Alhoewel Rintje dit jaar wel de snackshift wist te bemachtigen, wisselde hij de rust die daarbij komt kijken in voor een grimmige afterparty. Gekenmerkt door Micheal Michelle Michel Miki Mike die besloot 500 snacks in haar mond te proppen. Dat is minder aantrekkelijk dan het wellicht klinkt, gezien die mond ook de tong van een niet nader te noemen ex-penver heeft verwelkomd. Na nog wat patsergedrag van een ondertussen welbekende vierdejaars kon ook aan deze borrel een eind gebreid worden. 

Dank voor jullie aanwezigheid mannen!

“Per ongeluk een half maandsalaris in de slip van een Tsjechische hoer gestopt”

Buongiorno, ciao tutti, wat een heerlijke dag vandaag. Tijdens de afgelopen Hemelvaart was het tijd voor het evenement waar een Braquer 1% van zijn jaar aan toewijdt. Het werd een editie om nooit te vergeten, met niet één, maar twee influencers van de bovenste plank. Om de opbouwdag soepel te laten verlopen had Boris Jus een, niet spreekwoordelijk, zwaargewicht ingezet. Dat Ferry daar niet van onder de indruk was, bleek wel toen hij het record van ‘hij is niet de slimste, hè’ zeggen in zo kort mogelijke tijd verbrak.

Buiten dit kleine ongemak verliep de opbouwdag vlekkeloos. Zelfs zo goed dat men zich zorgen begon te maken, je hebt immers een slechte generale nodig om alles op scherp te zetten. Dat gebeurde “gelukkig” ook want er werd een ware zoektocht op touw gezet naar de menubordjes die pas de volgende dag gevonden werden onder een noodtoilet vuilniszak. 

Wonder boven wonder was dit de enige tegenvaller en verliep de TOCK als gesmeerd. Hoe kon het ook anders met de hulp van Stijn “zullen we gewoon tongen” Bus, Chainboy papi, Geralt, MDB(uiteraard in zijn tijdloze klassieker sportbroekje, herenschoenen) en het broertje van Rintje die meer op Rintje leek dan Rintje zelf. 

Na een lange dag beunen was het Cava moment daar, ditmaal onder toeziend oog van de halve A1. Cava was niet het enige dat gespoten werd, Rintje mocht zijn brandslang na 1.5 jaar weer eens gebruiken en om te kijken of alles nog naar behoren werkte volgde Timo op met een kwaliteitscontrole. En hoewel Pion overdag de grootste moeite had met het binden van een touw, had hij in de avond geen enkele moeite om vrouwen aan zich te binden.

Na het succes van YES-R werd er uitgekeken naar het optreden van de jongen van de volgende deur. Dit viel echter vies tegen, overdag was er nog hoop dat Danny Panadero zijn wieken had aangeslingerd om de T.O.C.K. te redden, maar het bleek helaas niet zo te zijn en werd W. Hamoen de enige die een prestatie heeft geleverd op het podium. 

“Niet over het zeil lopen en al helemaal hij niet, is niet goed voor de tent”

Het Braque-datediner. Ieder jaar vormt het op haar eigen wijze een hoogtepunt in het jaar van vele Braquers. Niet zozeer om het gegeven dat het inspirerend is om Grind en Klink enkele leden volledig buiten hun comfortzone te zien, maar des te meer om het gegeven dat datediners bij uitstek een Braque-activiteit zijn. Goed eten is immers belangrijk voor de Helden, net als etiquette en ongegeneerd twaalf bakken wijn kunnen kappen zodat je er om half 12 bijloopt als het neefje van d’n Heldiale douchepoepert (overigens niet te verwarren met de aanstaand Praeses van de TSV). Na de blamage van vorig jaar werd het echter wel tijd voor een geslaagde editie. Gelukkig kreeg manifestatie-mannetje Stift dit jaar samen met strakke-broeken-fenomeen Klink de kans om het een gedenkwaardig diner te maken. Na wekenlang zwoegen en smeken wisten de Heeren te zorgen voor een geslaagde line-up. Quen en Zizoef kregen de dag ervoor nog enkele regeltips mee van koning Joey waarna iedereen al helemaal wist wat er te doen stond. Tijd voor vuur!

De openingsborrel was op zijn zachtst gezegd bijzonder. Rokende mensen in de ruimte, een gemiddeld tatoeage-aantal van 8,4 per persoon en diverse Red-Bull-jacka’s om het lijf gebonden. Wellicht verwacht u dat de Heeren zich verzamelen op de gemiddelde kringverjaardag van de familie Brum, maar niets is minder waar. Het Collectief verenigde zich namelijk bij het café waar buurtbewoners ons gelukkig nog niet op een dodenlijst hebben staan. Aldaar borrelden de leden totdat Moesselinho de zenuwen weg had gedronken, waarna de dates werden opgezocht door de Helden en twee buurtbewoners die verdacht veel weg hadden van Appie Gasolina. Klink wist aldaar indruk te maken op iedereen door zijn oude identiteit als slome maogd stabiele fitnesskoning in rook op te laten gaan. Na een korte doch krachtige kennismaking was het gehele gezelschap klaar om bij het theehuisje te genieten van een ongeëvenaard diner. 

De binnenkomst was hartelijk, al was het maar omdat Borissandro Busso iedereen in vergevorderd Italiaans duidelijk wist te maken dat het een prachtige dag was. Stift benadrukte dat in zijn gestructureerde speech eens te meer. De vriendin van Toet had ook door dat het een bijzondere avond was en wist met haar foto-skillz zelfs meer toe te voegen aan het dispuut dan Toet vanaf het moment dat hij zijn trui heeft. Begrafenisondernemer Brum en diens vriendin hadden vervolgens al helemaal de smaak te pakken en verdwenen voor de rest van de avond om tijdens golden four hours wat kleffe kiekjes te schieten. Afijn, de sfeer werd er niet minder om. Sterker nog, d’n Heldiale befsnor profileerde zich als de koning van de vino. Een halfuur later werd hij echter de koning van het vomeren, waarna hij alweer snel het mannetje was. Na de vele bakken en gangen werd het tijd om de stad eens te gaan verkennen. De stoere kerels hadden immers veel goalen gemaakt en hadden wat te vieren.

In de karaokebar – tegenwoordig net zo commercieel als Sywert in pandemie-tijden – wist het gezelschap zich duidelijk met elkaar te vermaken. Na diverse hitjes en dito valse noten hielden velen het voor gezien. Het Heldiale polletje liet echter zien dat dat niet voor niets was.

‘’Liefde is als M&A-processen.’’

In een snak naar volmaakte subculturen, had onze Heldiale Roel van Velzen een reis gepland naar zowel Amsterdam als Groningen. Na wat verwarrende communicatie en een hoop gehaast, kon de burgerrups beladen worden met weekendtassen en vertrekken. Na de constatering dat lichting 23 matjes, portemonnees en werkend schoeisel in de gezamenlijk tas hadden zitten, wist men zeker dat men klooi voor altijd blijft. Eenmaal aangekomen in onze schilderachtige hoofdstad werd het steeds meer duidelijk uit wat voor proletarisch hol we waren vertrokken. Ook de ontdekking dat studentenkamers in Amsterdam gemakkelijk een loopafstand hebben van twee uur, was voor Ischa, die na het stappen steevast naar huis slentert, even slikkenpaffen. 

Na een warmhartig ontvangst van de gastvrouwen en zodra alle paardjes weer waren gladgestreken, kon de burgerrups Uberzug anstalten machen zum den Berliner Techno-Bunker. Men trad binnen in een sociëteit versiert met bomen, paddenstoelen en Belgische edele delen lianen.  Nadat Strüdel werd geweerd om op een van de fungi heen en weer te wippen, kon de pré-borrel beginnen. Gepropt tussen VVV’tjes, familie en andere Randstedelingen ontstond tegen ieders verwachting in een heuse centurion. Na uitspraken als “wat de brie” en “nooit verwacht dat ik naar Plato zou verlangen” ontstond er dan tóch sfeer. Een sfeer waar velen leden bij floreren: ongemak. Maar het tij werd gekeerd; de muziek ging harder, het bier was praktisch gratis en de fluorescerende armbandjes waren een ‘bizarre’ gimmick. Naarmate de avond zichzelf droeg en Moes zichzelf de fabrieksinstellingen in joeg, eindigde de avond in een eentonigheid waar zelfs een triangel jaloers op zou zijn. Zo kon Moto worden gezocht bij de kinderdisco, Loek zijn liefde voor de natuur vergroten en Moffel aan zijn fluorescerende halsband worden meegetrokken om eindelijk het bed op te gaan zoeken.

Zoals iedereen het liefst zou doen tijdens zijn krokante ochtend, ging het collectief terug de rups in op weg naar Groningen. 36 jaar later, Snof eindelijk afgestudeerd, kwam men aan in het hoge Noorden. Onder het genot van, u raadt het niet, een Witte Trappist en een kindermenu voor den pupil, werd de laatste nacht geëvalueerd. Samenvatting: fervent gezopen met de heeren, daarna ergens buiten doorgebracht. 

Ook deze zaterdag stond er een borrel op het programma. Gewapend met OV, voor Stift een duizelingwekkend woord, -fiets werden de logeerspullen weggebracht en kon de borrel beginnen. Warm onthaald raar aangekeken op onze outfits, werd ons verteld dat we het thema niet goed begrepen hadden. Hoe stom kan je ook zijn als je het gebruikelijke ‘Baja Playa Californication’ thema niet in de vingers hebt! Na een mooie tuinborrel waar Moes nog zijn alcoholvergiftiging van gisteren aan het uitzweten was en we ons ‘double-seven-or-eleven’ virus verder verspreidden, was het en route naar de sociëteit. Tot grote blijdschap van het collectief had de organisatie ons vaak besproken zandborrel concept daadwerkelijk uitgevoerd. Een sociëteit schuur met cocktails, strandballen en een platgestampte laag zand bleek toch minder spectaculair dan gedacht. Helaas voor Ploert werd na een uur infantiel tegen ballen aantrappen, dit pretje beëindigd door de scherpe fietssleutel van dhr. Kemps. Gelukkig wist onze Bourgondiër na een geïmproviseerde shotjestour wél de ballen omhoog te houden. En zo kwam ook deze avond, voor sommige al poetsend, tot een eind. En na een kater ontbijt in de Mc, waar onze zelfde levensgenieter zijn App-Deal niet kon scannen vanwege een onvolledig telefoonscherm, was het retour naar het hol van herkomst.

“Je smaakt wel een beetje naar peuken”

Studeren in Tilburg is niet altijd je-van-het. Denk er maar eens goed over na. De campus heeft eenzelfde uitstraling als de EBI in Vught, er is nog minder te beleven dan in de EBI in Vught én er lopen nog meer beroepsidioten rond in de stad dan in de EBI in Vught. Niettemin worden al deze nadelen – door Brum hoogstwaarschijnlijk bestempeld als voordelen – gecompenseerd door het gegeven dat we carnavalsvakantie krijgen van onze geliefde universiteit. Zodoende mochten de Helden zich op de donderdag van carnaval al klemzuipen in een aftandse kantine van het Sports Center, waarna een dagenlange aanslag op de levers werd gepleegd die eindigde in 1.2.3.4 ge kent het wel. Niet iedereen wist deze reeks van veldslagen te overleven, en zelfs stuntpiloot XXL alias ultieme levengsenieter alias bon vivant alias verloren zoon van Hugh Hefner alias Stift ‘jullie zijn een stelletje maagden’ Janus moest op de dinsdag de strijd staken. Dat betekende echter wel dat het merendeel van het Collectief fris en fruitig het vliegtuig in kon stappen voor de jaarlijkse wedstrijd LIIT’s kappen Braquantie!

Op het vliegveld van Eind-ho-vuh tututu werd de locatie onthuld en iedereen was krankzinnig neutraal enthousiast toen Bologna uit de koker kwam. Reisleiders Rintje en Boris wisten aldaar mede-reisleider Brum en het andere plebs te vertellen dat Bologna een échte studentenstad is met zo’n 250.000 inwoners zonder spannende bezienswaardigheden. Kortom: de Helden vertrokken naar het Italiaanse Kruikenstad, en dan óók nog zonder tickets voor de voetbalwedstrijd die dezelfde avond stond gepland. Lapzwans Wokkel had namelijk van Charlatan Rintje gehoord dat het regelen van die tickets ‘’wel goed komt’’. Een zin die intussen zo vaak niet waar is gemaakt door d’n Ab Actis dat Alberto Stegeman hem nu op het spoor is gekomen, met Jars en Lens als sterke getuigen. Uiteindelijk moest het notoire regelbaasje Moes BI-ZAR genoeg de tickets regelen, wat hem zowaar nog lukte ook. Met de tickets op zak stapte men dan ook vol goede moed in het vliegtuig richting de zon. Zizoef had als enige een stroeve lucht, maar wist uiteindelijk zijn biertjes van 1.2.3.4. ELFKROEGETOCHT in zijn verminkte lichaam te houden. Zonder zorgen kwamen de Heeren dan ook aan in Bologna, waarbij iedereen direct de eer kreeg om flink de portemonnee te trekken voor de macaroni express. De villa bleek vervolgens dik in orde, evenals de ietwat opvallende uitgaanstips van de Italiaanse Ismail haakneus Ilgun. Met diens tips op zak kon de vakantie dan echt (maar nu dan écht) beginnen.

En geen plek om beter een Braquantie af te trappen dan bij een racisme-gathering Italiaanse voetbalwedstrijd. En niet zomaar een, maar een heuse derby! Hooligan Heuj begreep wat er op het spel stond en wist met zijn middelvinger en wankergebaren de tegenstander dusdanig te imponeren dat Bologna de 2-0 over de streep trok. Pion scoorde na afloop nog een kek shirtje met de centen van Tren en met een trots gevoel doken de mannen hun bedje in. De dag erna was iedereen vroeg uit de veren om de stad te verkennen. Bologna schijnt kerken te hebben en – tot schok van Plato-legendPorko – ook collegezalen te hebben waar ook écht college wordt gegeven. Na een weinig verheffende tocht door de stad ging cultuursnuifduif Moes nog even langs een onbeduidend parkje, waardoor hij de foto van de Helden met de helden van gisteren moest missen. Los van wat ongemakkelijke uitspattingen van Moffel waren de Heeren in hun nopjes met dit kekke kiekje. Na het overheerlijke eten werd er nog gestunt op het terras, waarna men traditiegetrouw ESN bezocht om te stunten. D’n Assessor kreeg daar nog wat moedermelk toebedeeld en Moto spuugde die vervolgens weer uit op een plein om half vijf in de nacht. Ge maakt het mee. 

De Helden hadden de stad intussen wel gezien. De vrijdag stond dan ook in het teken van een heuse hike! Rintje dacht dat het wel goed zou komen als ie mee zou gaan, maar verrassend genoeg kwam het *tromgeroffel* niet goed. Dat gold ook voor Pion, die vervolgens zijn tijd in Italië geheel in stijl op bed doorbracht. De rest voltooide de hike gelukkig wel. Moto deed daarbij de ozonlaag ook nog eens deugd door om de tien minuten wat rooksignalen de lucht in te sturen. Bartje zag vanuit Nederland dat het goed was, en de Heeren zagen vervolgens heurlijk eten voor zich bij het gezamenlijke diner. Het voorgerecht bleek voor menig Braquer al te machtig, waarna het maar op het zuipen werd gezet. Bij een verwonderlijke Chinese tent wist men zich voor minimaal geld maximaal naar de gallemiezen te zuipen, met een indrukwekkende speech van Praeses Ploert als vergetelijke toegift. Jossa bracht nog bijna de nacht door in het ziekenhuis na een welbekend potje Italiaans fierljeppen. Helaas moest hij het slechts doen met een meaui filmpje voor de SIP. 

De dag erna was iedereen dermate naar de getver dat men maar door de stad ging struinen. Als een heuse WIDM-opdracht ging men in verschillende duo’s opzoek naar verlate Valentijnsmeuk, onbetaalbare horloges en een slof. Men wist elkaar bij de koffietent zonder koffie met Ziggy Krassenberg als eigenaar te verenigen. Aldaar werden de laatste biertjes gedronken om de vakantie daarna passend af te sluiten bij Hizmet een hoogstaande Napolitaanse toko. Met dertien verrotte levers, twee vermoeide longen en één pijnlijke enkel kwamen de Helden gelukkig weer terug op de Nederlandse grond. Eenmaal terug in Tilburg wist men: misschien is hier studeren toch niet zo verkeerd. 

´´Van die kuthonden met van die kutjasjes´´.