29 oktober zal voor de meeste mensen de geschiedenisboeken ingaan als de dag waarop Robje “even overleggen met de fractie” Jetten de Tweede Kamerverkiezingen van 2025 wist te winnen van Geert “vijfendertig!!” Wilders. Voor het zwart-witte collectief staat deze datum echter bekend om een ander historisch moment: de start van de lustrumreis. Diezelfde Geert en familie Pion zou de bestemming waarschijnlijk “minder, minder, minder” leuk hebben gevonden dan de circa negentig Braquers en Labbers die wél present waren. Na een culinair hoogstandje bij de lokale burgertent en halve liters bier om 05.30 uur op Schiphol, werd de Transavia-vlucht officieel omgedoopt tot de Braque-Express.
De eerste helft van de groep landde op Marrakesh Airport. Na veel “yalla yalla”, mislukte pinpogingen en in een “best price for you, my friend”-taxi gepropt te worden, stond de eerste activiteit al op de planning: een fietstocht. Je zou denken dat Nederlanders iedere weg kunnen trotseren op een stalen ros, maar crossen over onverharde paden en uitwijken voor ezels, scooters en paarden bleek toch een ander verhaal. Zeker voor Stuko en Balzak, die binnen vijftig meter de ketting van de tandem eraf trapten. Na een lunch waarbij de heren kennismaakten met lokale thee en vooral héél veel deeg, vertrok de groep richting het hotel. Eenmaal aangekomen werden hier en daar de oogjes gesloten en ontdekten sommigen alvast de belangrijkste uitvalsbasis van de komende dagen (lees: het zwembad). Na opnieuw mislukte pinpogingen en een wanhopige zoektocht naar alcoholische versnaperingen, was het tijd voor het eerste gezamenlijke avondmaal. Achter de Hans Klok-achtige zwarte gordijnen van wat buitenaf op een stripclub leek, bleek binnen… ook daadwerkelijk een stripclub te zitten. Dat werd onthuld na wederom te hebben genoten van veel deeg en een dampend stuk aardewerk met een halve lam, wat groente en vooral een gezonde portie vet – de tajine. Na een speech van onze local, later officieel omgedoopt tot gids, verschenen uit datzelfde zwarte gordijn een stuk of dertien vrouwen die dansten met kaarsen op hun hoofd waar Lumière jaloers op zou zijn. De losse heupjes van Labbers werden getoond en Moffel gooide “de Goofy” eruit en wist een danseres zó ongemakkelijk te maken dat het schouwspel voor menig Braquer liever in de vergetelheid blijft.
Dag twee stond in het teken van ouderwets cultuur snuiven: ’s Ochtends een tajine naar binnen werken en daarna vooral kijken en níét kopen bij de talloze winkeltjes in de souk. Souvenirs scoren bleek een minder koud kunstje dan gedacht, gezien het aanbod bestond uit weinig kunst en vooral kitsch. De voetbalshirts, Gucci-petjes en Prada-brillen waren niet nep, nee ze waren “real fake”: slechte kwaliteit, maar ze gaan niet na drie dagen kapot, pas na vijf. Toch stonden er later bij het zwembad meerdere leden te shinen met een Balenciaga-bril, Mazraoui-, Hakimi- of panenka Brahim Diaz-shirt. Na stevig indrinken in de Irish Pub waar een trommelband de kameel boos van wegliep zonder fooi, kon het nachtleven worden verkend. Private clubs, entrees ter waarde van een half lokaal maandsalaris en gesprekken met zelfbenoemde CEO’s volgden elkaar in rap tempo op. Niet voor de eerste keer had Witte Donny iets te veel gedronken en produceerde hij een verse vloerpizza midden in de club. Uiteraard kon hij zich hier wederom niks van herinneren en gaf iedereen behalve zichzelf de schuld. Na weigeringen bij clubs, midnight snacks betaald door Labbers (met achteraf natuurlijk een tikkie) en veel te diepe gesprekken, werd al waggelend het bed opgezocht.
Met een kloppende kater en veel deeg in de maag vertrok een select gezelschap de volgende dag richting de bergen. Onder leiding van regelneef annex Moldavische vrouwenverslinder
Rintje heeft een hike in het Atlasgebergte georganiseerd. Na een uur in een luxueuze bus begon de fysieke beproeving, althans voor Witte en Zwarte Donny. Met veel gehijg, gesteun en een vleugje gekreun bereikten ze toch de top. De beloofde waterval en het uitzicht bleken beide matig eigenlijk gewoon kut, maar alles is beter dan de skyline van Tilburg. Na het steunen van de lokale economie met potjes en pannetjes volgde uiteraard weer een lunch met zes soorten deeg en jawel: tajine. De avond bleef rustig, want dag vier was voor velen het moment suprême van de reis. Als je studenten om 05.30 uur uit bed wil krijgen, moet je met iets speciaals komen, en dat gebeurde. Een colonne geblindeerde FBI-busjes arriveerde om de groep naar de luchtballonnen te brengen. Bij Kwak en Pion brak het zweet al uit vanwege hoogtevrees; waarom je dan in een rieten mand onder een gigantische vlieger 600 meter de lucht in gaat, blijft een raadsel. Het uitzicht was echter fenomenaal. De opkomende zon achter het Atlasgebergte was adembenemend. Natuurlijk moest er een video van 200 ballen worden aangeschaft om dit moment te vereeuwigen. De “Ryanair-landing” liep met een sisser af en de activiteit bleek elke dirham waard.
Het collectief reisde vervolgens door naar een vijfsterren tentenkamp midden in de woestijn, waar de komende twee nachten zouden worden doorgebracht. Overdag werd er gehangen bij het zwembad en gereden op het vrouwelijkere broertje van de dromedaris. Bij het diner werden we opnieuw culinair verrast met zes andere soorten deeg en als klap op de vuurpijl… tajine. Hoe bedenken ze het. Entertainment ontbrak niet: de Marokkaanse Victor Mids, de Temu-versie van zowel Frank Sinatra als Elvis, speeches en het tranentrekkende poëziewerk van de dichter des vaderlands. De laatste avond werd afgesloten met een hippe DJ en een vuurspuwende surf-imitator. Nadat Migo werd betrapt op een verdacht telefoontje in de woestijn en de rest van de avonturiers middels lichtsignalen die zelfs blinden nog konden zien de woestijn uit werden gejaagd, kwam er een einde aan een geslaagde laatste nacht.
Op de vijfde dag stond er nog één activiteit op de planning er werd quad gereden door de woestijn. Met quads die hun beste tijd hadden gehad en een gids bij wie je absoluut niet “yalla yalla” mocht gaan over de zandbak. Koek trok zich daar niets van aan en ging vol gas linksaf, headfirst een drie meter diepe greppel in. Wonder boven wonder bleef het bij zand in schoenen en een licht gekrenkt ego. Met banden zonder grip werd de route vervolgd over het rotsachtige landschap. Geen verdere ongelukken, maar schoenen die tot op de dag van vandaag nog uitgeklopt moeten worden vanwege de vier kubieke meter zand die erin gewaaid is. En toen was het voorbij. Koffers werden ingepakt, het collectief begaf zich richting Marrakesh Airport en de Braque-Express vloog terug naar Schiphol. In het holst van de nacht splitsten de wegen zich weer en keerden de heren terug naar Tilburg en omstreken, een ervaring rijker, een paar dirham armer en met een lichte, chronische afkeer van tajine en deeg.
“ No, its not fake, its real fake”